Woman

poezi e sprasme urbane

Ne Tirane tek medreseja e rremujte
Porsi ne nje karusel
Njerezit verdallosen dhe perballin supet ne duele trotuaresh permes
Shitesve ambulante
Brenda kepuceve peshtjellas mishi zjen prej afshit te tokes
Qe djeg ne shkulm
Zberthej nje kopse me poshte kemishes dhe drejtohem drejt saj
Qe me pret duarkryqazi ne trotuarin perballe
Si nje re e bardhe e paqme
E veshtroj nje cast dhe
Atehere njerezit perreth zhduken sebashku me kafshet
E te njejtes madhesi
Pllakat e nxehta shkermoqen deri ne pluhur, shkretetire e pafund
Dhe ti me dukesh i vetmi oaz per te shuar etjen time
Kjo dashuri qe na mbyll si pergushje qerpikesh
Na hedh mbi shtreter qe rimojne me gulm ofshamash
Naten vone, kur trupat bien mbi njeri tjetrin, lind poezia
Dhe digjem nga paturpesia e padegjuar ku nga asgjeja
Lindi jeta
Veshtrohemi e ndoshta ti pret nje fjale
Por te dua aq shume sa per te mos pasur asgje per te te thene.

per J.Prevert

nje kapele ne shkop dhe nje dore ne koke
punetor cigaresh dhe shitese uzinash
rendi i plazheve dhe zhurma publike
polici tavash dhe peshk shteti
ndotje kitarash dhe akustike makinash
nje tren rruges dhe lypsa te ndryshkur
ndergjegje sjelljesh dhe arrogance sociale
gazetar makinash dhe vjedhje kronikash
ortodoksi shalesh dhe femra kishtare
qirinj te vdekur dhe nje kostum i ndezur
nje grua me lepirese dhe nje femije i thinjur
Republika e rakise dhe nje gote Shqiperi

Lulet e se keqes

Lulet e se keqes
Pergjate rrugezes gjellojne,
Askush më atij shtegu s’shkon
Vec une.
Ti si nje qershigël qe rritet mbi ledhatime shpotare
Diku mes tyre ke ngritur koken krenare
Lulet e se keqes
Pergjate rrugezes gjellojne,
Askush më atij shtegu s’shkon
Mbi buzet e njoma te hapura pak
Gonxhe te zjarrta lulezojne
Lulet e se keqes
Pergjate rrugezes gjellojne,
Gonxhe te zjarrta te dashurise sone.

+++

Qendrojne shtrire te tre buze rruges
Pajete, nje kepuce e flakur tutje
Canta, buzekuqi, nje loder
Aht, nga ishin nisur?
Ku shkonin keta te gjalle?
Te vdekur kush i thirri, kush i ftoi, pse?
Te tre te shtrire, familja eshte e bashkuar
Per nje poze, bukameli tre vjec
Kurmezon, lebyre nje koke vadit barishtet
E etura per gjak
Thatesi buze rruges, buzet e saj
Jane thare…cfare ndodhi?
Ajo s’eshte dehur, kurre s’kishte qene
Tani fle buze rruges, nusja e syrit e humbur
Barishteve te perzhitura nga dielli
Rruga i ka shtruar te tre prane e prane,
Vijne flene, e shkojne, rruga aty eshte
Motel i perjetshem dekor i merzitshem
Hyjne e dalin me mijera ne te
Qendron e palodhur perkunder peshtymave
Plehrave, te pergjumurve, kokave te prera
Gjakun ajo s’e thith, dielli e mpiks
Sendergji qe paketon, e nis lart, ajri rendohet
Me shpirtra kureshtare te trupave te tyre
Gjak nga hundet, krahe i thyer, sy i cjerre
I bukur, i shemtuar, i paraqitshem,
Lidheni kete mumje…
Mbi rruge vershojne sirenat
Zbresin rrembyer hapa, komunikime radio
Shkelet mbi gjak, eshte perhapur kudo
Mbi rruge
Ky far qe s’shuhet kurre
Si sy i perjetshem
Deshmitar padashje
Koleksionues kokash
Te gjallesh
Te vdekurish
Borrohitem
Kur vdesin shqiptaret.

brazil

Zgavra sysh thellesi e pazakonte
Ku notojne krijesa
Te panjohura, fytyra, nen qepalla
Qe ulen e ngrihen
Si kuinta skenash teatrale.
Embelsia qe rikthehet, mbi buze
Nje nishan i mbire persosmerisht,
Harmoni e natyrshme, pjalm
Lulesh qe rrjedh ne endrra
Dhe mbledhin grusht naten.
Fantazma, dhe perputhje lekurash
Tone te errta, te bardha, kafshim
Mbi brinje, forma hijesh qe ndeshen
E krijojne njerez nga hici
Lutje e ngulur mbi jele kuajsh
Si orkida nusesh te rrembyera
Klithma cvirgjerimesh dhe embelsia
Ku lundrojne deshirat e perbashketa
Mbi gjakun e kulluar te mpiksuar
Deri ne mavi
Dhe gjaku yt eshte deti
Jane dallget dhimbja ime
Ky tempull mekatesh dhe faljesh.

naten, shetitje

Bafomet

Nuk e degjon kete porte qe godas ?

Shkrihem dhunshem si dallge qe thyhet ne brigje,

Perballe injorimit, heshtjes tende,

E Jeta ngjitet ngadale mes reve

thote : « mos me braktis » e varur mbi rripat e pardesyse

eci, eci, eci, eci, e te terheq zvarre,

Rrugimeve punetoret shtrojne mozaik pikellimesh

Neonet verbojne venat, hapat hidhen kuturu

Mbi ndertesat e thyera si qelqe

Flejne antenat

Flejne lodra te humbura femijesh

Flejne mijera veshtrime qe presin te hidhen

Tutje ne hapesire

 

Nje nate ishe ti

E me pas ditet

Porsi nderzime gjarperinjsh

Dhe floket perhapeshin

Si gishterinj te shqyer, ende me kujtohen

Zerat tane porsi trofe bastesh

Te fituara e ne, hileqarë te trilluar

Fshehem guret qe rrotullohen ende marramendazi

Derisa te fitonim me cdo kusht

Bindjen se vertet ka nje hark mes nesh

Qe bashkon keto dy brigje

Qe jemi.

gjuhe

Afrohu qe te kap gjuhen tende

Kalis me vere, e kuqje dehese

Pasion qe rreshket brenda ngadale

Nder dhembe, te prek si futje duarsh

Gjuha ime

Flet fjale te lageshta mbi butesine

E embel per vdekje, zhytet thelle dhe del

Mbi siperfaqje, ajri eshte teper i thate

Per te qendruar jashte kesaj humnere

Te embel, te lemuar, epshore.

 

Ti – ndjeshmeri e pazakonte, inferioritet I pakuptimte

Mbi madheshtine e gjoksit tend

Kurorezohesh dukeshe e Durresit, princeshe

E Shkodres, titujt s’vlejne

Sa kjo puthje e ngadalte, keto gjuhe

Qe heshtin dhe Zotin

Me siguri, Ai

Masturbon duke na pare

Prej reve…

 

Ah – shembesh ngadale, symbyllur,

E mundur, ne prag te nje klithme,

Qe humbet ne ritmin e frymemarrjes

Tende te çrregullt,

I çrregullt une, largohem

Ti, goje e kenaqur

Me veshtron pa fjale.

*45* di+ar

“They love you

Because I love you”

Kur muzika fillon

Sigurohu

Ajo duhet te filloj me nje volum te caktuar

Te larte

Ti s’duhet te kesh mundesi

Te mendosh per asgje tjeter

Muzike

Vetem ajo

Ajo eshte fjala qe dua

Vetem ate

Ajo

Ata e duan

Se une e dua ate

Ne po humbim ngjyrat

Nuk mban mend si je kthyer

Pi uje

Ha

Nuk te kujtohet asgje

Uje

Fle serish

Uje

Sheh nga dritarja

Germadha hausmaniane

Vij mbi ty

Mbi gjoksin tend

Mbi buzet e tua

“delete the ones that you fucked”

06.06.09

14h 50

Kanibalet jane cfare ata hane

AS.

DDDD….

Si gjithmone perpiqem te te shpetoje,
Por me siguri, vone ne kete poezi,
Porsi nje jehone qe perseritet,
dikush duhet te vdes, do te vdesesh ti,
Ndoshta ti, une kam vdekur perhere
Ka mbi nje milion menyra per te te bere per te qare,
I fsheh lotet pas pellembeve te ngritura mbi fytyre
Porsi nje pasqyre, shihesh, reflektim fragmentar
Nje milion menyra, permes gishtërinjve jam une
I gjymtuar,
Pjese, pjese, pjese,
Pres çdo sekuence te ketij filmi
Punoj mbi jeten time , jehone qe perseritet
Buzeqesh cdo dite, buzeqesh si dehje
E me duhet te ngre volumin ne fund
Qe te shuaj cdo mendim, cdo perfytyrim,
Cdo pasqyrim qe perseritet, te zbeh cdo kujtim
Perfytyrim tendin sic zverdhen gjethet
E bien si meteorë të zjarrte. Mbi trotuare shtrihen
Metafora qe lypin meshire hapave te te panjohurve
Derisa vjen serish shiu tjeter per te rilindur,
Mbi trotuare do te lindin hapa, gjurme meteorësh
Te gjymtuar
Pjese, pjese, pjese,
Pres çdo sekonde shiun qe mbin hapat
Per te qene zot.
Ndoshta sot? Sot?
Re te zeza mbi qytetin tone sot,
(Kur ishte hera e fundit qe pati re te bardha ?)
Ty te stresojne rete, te velin porsi
Premtimet duken po aq idiot
Sa dhe nje kenge ditelindjeje
E shtypur plot gabime, (ok puthmë)
Fotokopjon cdo fjale per te bindur vetveten
Qe beson vertet ne ate qe thua, kjo kishe po shembet
Ti s’me beson, peshperit dicka neper dhembe (ok puthmë)
E bluan mohimin, e njome me gjuhe,
E mberthen me buze, peshtyn nje fjale (ok puthmë)
Belbezon Dddd……
Si the diell ? une them swastika !
Si the diell? une them swastika!
Brenda teje kam vdekur cdo nate
Brenda teje kam vdekur cdo nate
Tani do te tregoj se ku dhemb
Tani do te tregoj se ku dhemb
Tani do te tregoj se ku dhemb
Tani do te tregoj se ku dhemb
(ok puthmë)…..