E paster, e paster

Dashuria jone

I dlire, i dlire

Cdo veshtrim

Ti hedh

Eshte perdhunim

Dhe ne zbresim

Te ngujuar ne skajet me te largeta

Brenda ketij ashensori

Zbresim dhe buzeqeshim

si femije te turpshem

qe mollezat u skuqen

femijet i hane shume mollet

mua me pelqen shume gjoksi yt

Dhe te zhvesh me sy

Qerpiket si duar te egra

Shqyejne intimitetin tend

Te penetroj me cdo shqise

Dhe kjo te eksiton 

Dhe kjo me eksiton

Zbresim, kemi pak kohe

Dicka per te thene?

Per te bere?

Per te menduar?

Dashuria jone e paster, e paster

Humbi

Ne katin zero

Kling.

Shkarravina te kohes

buzeqeshje qe buzekuqin

mbi lule qershie qe thone:

“Mos na braktisni”

kur era i shkul

i flak mbi trotuare

si prostituta te lagura,

transparente

(ajo sot martohet)

Ato jane me mijera

s’do te arrij dot kurre ti mbledh

te gjitha lulet e qershise.

Semurem prej faktit

Qe ende ushqehem

Pas serumit te shpreses

Qe ti me injekton pike pike

Dhe mbijetoj me vite me shekuj

Ne pritje mbi buzet e tua

Qe ato te mbyllen

E te me çajne ne dysh si gijotine

Buze gremines, tutje

Dhe Eiffel duket porsi morg

Pa vdekur

Ti s’mund te arratisesh

Prej kesaj bote

Fotomontazh by Ω

Ja dhe kepucet e Rafaelit

Tek dremisin te shkujdesura mbi tavoline

Ku nje kapanon i tere patatinash

Gerrhet aromera erezash pikante.

Aparati i Stefanit kurveroi kaq shume mbreme,

Dore me dore, sy me sy,

Lengezoi nen shtypje mollezash

Gishterinjsh te pangopur

Te etur per te kapur kohen,

Buzeqeshjet plot dhembe,

Syte e dalldisur  te Charlottes

Dhe lotet e Lidjas

(E ndau me nje sms maskarai)

E ne fund dikush aparatin leshoi,

Si nje limon te shtrydhur

Thellesive te lekurta te kraheve te kolltukut.

Qetesi, qetesi, qetesi,

Flene shishet e flakura si te dehur te perhumbur

Kurse Lili kruspull, pertace, pandjere

Pergjumet mbi parvaz nen diell

E veshtroj heshturazi ca here

Laroshet maçoke tek mi ndjell

Qe larg prej çative i mjaullijne

Me ze te gricur ca serenata erotike

Po kete mengjes ajo s’do t’ia dij

As per kroketat magjike.

 Jashte ben kohe e bukur 

fryn nje fllad i lehte

Dhe koka me rendon…

Diell,

Digjme si shtrigan

Atje ne shesh te universit,

Lidhme koke e shpirt

Me tela me qerpike,

E duart keputmi

Me çarqe egersirash,

Me shuka flokesh, te bere lemsh

Mbyllma gojen,

Hidhme ne turra krahesh te prere

Ku zjarri flakeron tym e flake

Si gjuhe qe lepin klitorin e qiellit

E ndizet ne epsh prej shuarjes sime

Ndersa behem hi i papenduar  

O Diell

Digje mekatarin. 

Ne boten e cudirave

Je ti mbreteresha e zemrave

Me me nje mije e nje qind gjilpera

Te ngulura ne sy,

Deri ne retine zhyten te mallkuarat

Majemprehta, koka Hidré te mbira pafund

Pas shiu te mbrapshte.

Ne fron, atje, qendron ti e denje, por e ftohte,

Balle enjtur prej kurores gjembore 

E thepis gjarperinj te pafund currilash

Si lugeter qe luajne kukamçefti

Lugines se Syve

E piklojne horrorin qe s’mpikset

Brenda braves se ndryshkur te zemres

Ku shqyhen çelesa dashnoresh,

 Si mish kerpurdhash pika-kuqe.

Gezofi im i bardhe, i bardhe,  i rrjepur

I terur, i pajete, si zhguall i flakur,

Mbi thithkat e mprehta te akrepave te ores

Pret veç nje veshtrim tendin

Mbretereshe.

Enderrat jane kenge

Te peshperitjeve

Te shiut te purpurt

Mbi buzet e tua

Te vdekura

Mbi gjethe qe luten

Ne trungje te shkulur

Si dhembe te kalbur

Prej krimbash gazmor

Kafkash perçmuese.