A e keni lexuar “Murtajen” e Kamys?

Spektrat dhe Realja (Duke lexuar “Murtajen” e Kamys)

Ne nje qytet pa kohe me nje stine te caktuar, te gjallet presin normalisht rradhen per te vdekur, sipas menyres qe ata kane zgjedhur. Diku, ne nje dimension te nje qytetit, ne nje hapesire ku vdekjes nuk i behet vend, shfaqet ne rrethana te mistershme nje substance e pajete: Nje mi i ngordhur. Aparenca e flakur perpara syve te te gjitheve, tensionon situaten, tremb te gjallet. Edhe kur ajo paraqitet ne doza krej te paperfillshme, nderhyrja e pazakonte e vdekjes ne nje pakohe te sajen, s’mbjell tjeter gje veç horrorit. Spektri, jofrymori i ardhur nga nje tjeter bote, reale, e dhunshme, e nendheshme, se shfaquri ne nje bote te re, ridimensionohet ne te tashmen-e gjalle, te mbidheshmen, porsi nje humbje fatale, nderkohe qe ai eshte thjesht lajmetar i nje te vertete: perpara se te ishin te gjallet, e kunderta ka qene gjithmone aty.

Frymoret kane shpronesuar mungesen e tyre, e kane shporrur larg (poshte, thelle) hapesires ku ata frymemarrin, e kane shtyre per me vone, ne nje pakohe. Ne mungese te Jetes, Reales, teknikat e botes se mbidheshme imitojne funksione te Jetes dhe prodhojne spektra qe ti japin sens se tashmes-se gjalle. Prania e mosqenies e shfaqur ne trajtat e nje kafsheze tmerron. Miu, i ardhur nga nje tjeter bote, ne nje tjeter forme, behet lajmetari qe sjell hakmarrjen e Mosqenies se shpronesuar prej territorit te saj. Nuk ka jete, ka vetem fabrikime, imitime dhe fallcifikime qe i ngjasojne asaj. Hakmarrja eshte apokaliptike! Qytet shnderrohet ne nje holokaust. Kufomat behen pirg rrugeve. Shfarosja, kaq arkaike, vazhdon ne menyre sistematike dhe shkencore deri atehere, kur frymoret e mbijetuar, pranojne ekzistencen e mosqenies. Vetem atehere!vjen zgjidhja, normaliteti.

Do you want to come with me?

Woman

3 tablo fantastike

Ky pyll
Është një bandë
Drurësh vandalë
Rrëmbejnë gra
Që hedhin hapa
Zhurmuese (vetëm ato!)
Britmat e tyre shuhen
Prej këngës së zogjve
llafazanë
Masturbojnë nëpër degë
Nëpër flatra
Pendë,
Sqepa të shpifur
Kthetra,
Dhe këndojnë
Ç’dreqin dërdëllisin gjithë ditën ?
Por e dije ti,
Zogjtë kanë grykë
Tepër të ngushtë
Për të përcjellë
Pilula te medha
Që shpojnë heshtjen ?

Pikërisht në këtë pyll
Fshihen popuj
Të stampuar në pulla poste
Lenini, Enveri dhe Marilyn
Të gjithë fshihen këtu
Gulagët, aushvicët, spaçet
Këtu të gjithë
Ndaj e palos
Në katërsh këtë pyll
M’është shenjë shprese
Ndaj e shkruaj, e paketoj, e dërgoj
Larg prej çdo formë abstrakte
Lumturie qe  kam
Derisa, ti
Duke mbyllur atë portë,
Largohesh
Pa thënë
As
Mirupafshim.
E atëherë
Kafshët,
Shpendët,
Popujt,
Lenini, Enveri dhe Marilyn
Dhe drurët
Vdesin një nga një.

***

Ajo
Eci
Përgjatë
Rrugës
E lodhur
U ndal
Në gjunjë
Ra
Dhe qau
Me ngashërim

*****
Në fakt
Alibise
se kurvave falas
Asnjehere si kam besuar
Kam pasur femra në jetën time
Thesare
Më kujtohen ende
Zërat
Fjalët
Parfumet
E tyre
Elegante
Apo kubike
Monstruoze
Engjëj
Me dhjamë
Po ajo që mbetet
Eshtë kujtimi
I më të mirës
Kur thoshte
“Zëri juaj
Më shkakton orgazëm”
Ajo tallej
Me siguri
tallej
“Pse
nuk bëni reklama
me brekë
në tv?”
Po unë jam
Real
Jam një mickey mouse real
Me vesh të mëdhenj
dhe bisht të gjatë

Në fakt
Gjithçka fillon
dhe përfundon në këtë qytet
shihi elefantët si vdesin në Paris.
Ajo më tha
Mirupafshim shkerdhati im i vogël

lutja e saj

Në aktin e fundit,
ndërthur gishtërinjtë
Si
Një lutje
E pashpresë,
Syve të tij
Fiksojnë përtokën,
Ku s’mbijnë kurrë fëmijë.
Dita rritet dhe vdes
Porsi një jetë.
Ti kurrë s’do të jesh aq e mirë
Të kuptosh
Dhimbjen e ngjitjes së diellit.
Shpreson, ai të të gjej atje
Ku ti i hedh rrjetat
E mbledh kënaqësitë
Nënujore.

Ej ti!
Mendova se ti,
Do të vije sërish kur të binte nata?!
Kur çdo zjarr
Perëndimi shuhet
Digjem unë.

ghost ¤

zgjim brenda endrres

Kur hapa syte kuptova se isha rrezuar perfundimisht ne kembet e saj. Perspektiva duket e larget prej atij niveli. Ndaj i humba asaj syve. Pervec dhimbjes qe ndjeja, nuk kisha ndonje arsye tjeter. Per nje vit te tere u enda pa u ndalur. Natyra me thithi me endje, me zhduku. Kisha nevoje per kete. A ndoshta faqja e dheut kishte etje! Eca gjithe naten e kur u lodha, u shtriva mbi dhe. Erresire e madhe. Qielli nuk u fsheh nder peme, por s’kishte asnje yll ne qiell. Asnje te vetem. Ne mengjes kisha ftohte. Gishterinjte e kembeve me ishin enjtur. I ftohti me zgjoi. Eca. Ngjita rrjedhen e nje lumi. Nga vinte e ku shkonte ky lum? Disa orë më pas u gjenda ne kembet e nje ure. Nje ure fort e larte. Pushova pak. Kisha uri. Lumi me shoqeronte ne cdo hap, lodhjen nuk e kuptova, derisa pash gishterinjte e mi te gjakosur, nderkohe lumi ishte zhdukur. Pellgje. Currilat e pare vinin nga nje shpelle. Naten e kalova aty. Lageshtire dhe zhurmues te padukshem, por fjeta ngrohte prane nje zjarri. Nuk pash asnje enderr. 

Te nesermen ne mesdite arrita mbi nje pllaje qe formonte bark krah kodrave perreth. Ne qiell shkelqenin rreze, tek tuk syte me zune ndonje shtepi te rrethuar me gardh me dritare te medha, me dyer te medha dhe ne mes te tyre me nje poç te madh sa dielli. Ecja dhe mendoja se nuk isha larg saj. Nje gjysem kohe. Nese do te kaloja permes asaj lugine atje tej, atehere rruga do te ishte dhe me e shkurter. Ajo çante permes maleve. Kush e kishte krijuar kete lugine ? C’kishte ne maje te maleve ?

Ne mbremje vone ndala hapin ne shpatull te nje kodrine qe zbriste embel prej maleve. Toka ishte e bute, e ngjita lehtesisht. Ktheva koken pas, dhe pash tutje, larg, ndertesa qe tymosnin. Cili ishte ky vend? Nuk doja te kthehesha. Asnje deshire.  Per me teper te nesermen duhet te isha me I fuqishem, kurajo s’do te mjaftonte per te ngjitur ate qafe mali. Gjume nuk kisha, por ne mengjes u zgjova. Dhe sikur te mos me kujtohej ku isha, veshtrova perreth. Lart. Qafa e malit ishte me e veshtire se çe kisha parashikuar. A ndoshta isha shume i lodhur? A ndoshta shume I paduruar, per ta pare serish ate? Ngjitje e veshtire, siperfaqje e lemuar, rreshqitje. A mundet natyra te ndal njeriun? Kur mberrita ne maje, ishte nate, me merrej fryma, por ndjeva nje ngazellim te pazakonte. E njihja kete panorame. Buzeqesha. Pas mijera kohesh une buzeqesha. Atje ne maje, mbi buze ishin qepur yje. I mblodha me buzet e mia. Ajo u zgjua. Me veshtroi me sy te habitur. « U ktheve i dashur? » 

fundi i një fillimi (fillimi i një fundi)

Askush nuk e di kush i mbolli. U rritën fidanët. Gjethet e para, degëve të holla si krahë të paushqyer, fëshfërinin si gjuhë gjarpri. Kur fidanët u forcuan, atëherë gjarpërinjtë u zhdukën. Ishte pranverë. Kishte lule gjithandej, frynte një fllad i lehtë, Tomorri i palëvizshëm në horizont po zbathej dita ditës prej dëbores.

Ajo, këmbëzbathur, nuk i ndjeu djegiet e hithrave që lulëzonin anës gardhit e që ndillnin aromëra të brishta. Dielli skuqte fort në majë të qiellit. Por ajo as atë s’e ndjente. Kur ai erdhi, ajo ndjeu një shtrëngim në gjoks. Folën dhe u puthën deri në perëndim. Kur ai i tha se i duhej të shkonte, ajo nuk foli asnjë fjalë ; nxori një thikë dhe preu tre gishta. Ja mbështolli në një shami dhe ja dha.

Në mëngjes, dikush shtiu me çifte. Qentë lehën. Të shtëna sërish. Qentë i shqyen zinxhirët dhe u turrën drejt krismave si të tërbuar. Ajo e kishte mendjen gjetkë atë mëngjes. Nuk e vuri re se kishte pikuar gjak në kusinë e qumështit. Qëndroi si e menduar për pak mbi atë rozë të ëmbël mbi ajkë. E zbrasi kusinë rrëzë mollës së vjetër. Kur nata ra, qentë nuk ishin kthyer. Hithrat dukeshin të errët. Tek pusi, ai erdhi në mesnatë. Ajo e puthi e para dhe e kafshoi lehtë në buzë. Qëndruan përqafuar deri në mëngjes, freskinë e natës nuk e ndjenë. Dielli ende s’kishte mbirë, kur ajo nxori një sy, e mbuloi ngadalë me një vello dhe e zbriti ngadalë në duart e tij.

Dredhëzat kishin mbushur ugarët plot e për plot. Ajo shkuli sa mundi. Në ferra xixëllonin të kuqe, të ëmbla, manaferrat. Ajo këputi ca dhe mbushi gojën plot. Lëng. Në qiell, dy paralele të bardha çanin blunë tej për tej. Mbi kodër Manastiri ndriçonte i bardhë porsi far. Në fusha direkët dukeshin si lugetër udhëhumbur. Kallamishtet tundnin kokat kanaleve plot lerë. Ishte gjithmonë nervoze para takimit me të, por kur ai erdhi, gjithçka u qartësua. Ajo i zbërtheu këmishën dhe mbështeti kokën në gjoksin e tij duke i përkëdhelur shpatullat.

- Ka mbetur dhe shumë?- e pyeti ajo.

- Dhe pak dhe askush s’do të mund të na ndalojë. Do të jemi sëbashku përgjithmonë.

- Të kam dhënë gjithçka. Më thuaj ç’të duhet më?

- Një zemër.

Ajo ngriu befas. Ndjeu ftohtë. Me majën e një kostre gërreu në kraharor dhe shqiti përbrenda një lëmsh të kuq plot vena. Ai e mori me aq kujdes si të ishte një diamant. E puthi me dorë hijen që zhdukej ngadalë. Rendi si i marrë deri në shtëpi. Shkelmoi derën me këmbë. Në mes të asaj hapësire, ajo dukej e paplotë. I nguli zemrën në kafaz dhe e qepi më me kujdes se pjesët e tjera. Pasi e mbylli, mbështeti kokën në gjoksin e saj dhe mbajti vesh. Rrihte.

Gehena love

Pyes ç’jam, (klithmë e madhe)
Ndoshta ahu
Ndoshta i saji hir
Larë, (me çfare)
Nder dallge, hidhesh, kercen

Sillesh oh kaq tragjike
Si e lodhur hedh hapin
Nje thike e mprehte
Ngjeshurazi ne fyt
End, sheh
Dashuri, por tani eshte vone”
Dashuri, por tani eshte vone.
Dashuri,
e semure,
por tani eshte vone

Thuaj jam nje Valentin
qe zemra s’ mund
me gjak ta ushqej
Ajo s’di nga kam ardhur
as nga shkoj

Thuaj jam nje Valentin
dhe askush nga vajet
te mbaj zi nuk di
per vetveten,
mendojne,
erdhi fundi.

Germoj mbi gjoksin tend,
Me heshtjen time nje varr
Si krahe perqafimi therret
Gehenna perbrenda nesh
Dheu peshon lehte
Kthimi eshte i zbehte

Thuaj jam nje Valentin
qe zemra s’ mund
me gjak ta ushqej
Ajo s’di nga kam ardhur
as nga shkoj

Thuaj jam nje Valentin
dhe askush nga vajet
te mbaj zi nuk di
per vetveten,
mendojne,
erdhi fundi.

Teksa shetis
Mbi harpen e habise tende
Pushtoj vende te padegjuara
Teksa shetis
Mbi harten e harreses tende
Pushtoj vende te padegjuara
Pushtoj shpirtra te palemuara
Teksa shetis.

Koha shkon, e di qe shkon,
Shkojme tek burimet pertej maleve
Stiksi s’na djeg
Nuk digjet hiri
E imja je dhe kur flirton
Me Hadés.

Thuaj jam nje Valentin
qe zemra s’ mund
me gjak ta ushqej
Ajo s’di nga kam ardhur
as nga shkoj

Thuaj jam nje Valentin
dhe vajet nuk kane
kohe te mbajne zi
per vetveten,
mendojne,
erdhi fundi.

***
(ps: nga Doppelherz i prure automatikisht tek peshku – strikt per blogun Doppelherz, pa asnje pretendim dhe per asnje publik)

Kocka

Sheh orën dhe të duket sikur ka kaluar një jetë. Urren të presësh. Është një thikë që ti vetë s’do ta përdorje kurrë. Ora. Ai s’duket. Ndoshta është i padukshëm. Sigurisht, për sa kohë ti e mendon, ti mund ta klasosh si të duash. Brenda këtij hiçi – vërtitet arti. I pakapshëm, i përjetshëm. Për ta mbërthyer, rendim pas tij me duart të zgjatura kilometrike, thyejmë kokat pas njëri tjetrit, krahët bëhen lëmsh, xhungat lulëzojnë, blutë mbijnë si kërpudha pas shiut nën çatinë e vetullave.  

Ai është pa adresë : si mund ta dimë nga dreqin do të vrapojë një kal i harbuar? E patolerueshme, ne duhet ta dimë. Duhet të dimë ç’ka në kokën e një kafshe. A besojnë kafshët në Zot? E pështirë ta mendosh. Ne nuk e shohim, por e dëgjojmë. Kjo hapësirë vokale është e tija. Patetik. Ai nuk imiton më, tani ai është shpërndarë në një milion drejtime. E tmerrshme. Zhvillohet si kacavjerrëse me shpejtësi dhe bëhet abstrakt. Ai është arrogant, nuk respekton asnjë limit, shqyen gjithçka. Ai e vrau Mimesis – u lodh së qëni i mashtruar prej saj. Natyra njerëzore e mërziti. Ndoshta duhet ta kërkojmë në treg.

Ka diçka tek ai që na intrigon. Dhe ne e dimë, e dimë shumë mire që ajo diçka ekziston. Ku fshihet diçka e kurvës? Jemi të gjithë me nerva. Nuk duam ti shohim as bojën. Veçse, na gërryen përbrenda fakti se çfarë forme ka ? Nga zëri vështirë ta përcaktojmë. Irrituese.

Ai qesh me ne, kur ne qajmë për të. Ai di më shumë mbi ne, se ç’dimë ne për të.  

Duket se ka një emër kjo që po shkruaj. E ndjej që ai po më ngatërron. Mashtrues. Ai na përçan. Na hodhi një kockë që na duhet ta ndajmë tani : frymëzimi. Duhet ta ndajmë këtë kockë për tu ndjerë më mirë. Një copëz mjafton për ta imagjinuar në mungesë të tij.  

I kemi duart e ftohta. Me siguri kështu do të marrim ndonjë plevit. Zhytemi thellë brenda lëkurave tona.

Kemi nxehtë dhe fytyra na skuqet, ca cikra pështyme fluturojnë tutje mbi artin si për të shprehur pak a shumë gjendjen tonë emocionale. Ti po na lodh. Sikur vendosëm që atë dreq kocke do ta ndanim apo jo? Frymëzimin!

Kudo që zhvendosemi ai na ndjek me sy: ikonë bizantine e së padukshmes. Je djalli vetë, kurse ne jemi shishja. Pakti : frymëzimi.  Frymëzimi është një shumëzim frymash.

S’merret vesh asgjë. Hapim dritaren. I ftohti na kafshon në kreshtë. Sa mirë që na bën.

Arti duhet të jetë diku aty. Mos lëvizni. Ja ndjeni frymëmarrjen? S’do ti themi gjë, ja kërcasim një grusht turinjve. T’ja bëjmë surratin përshesh dhe t’ja hamë me lugë druri. Dhe kur të derdhet përtokë qelbaniku, t’ja thyejmë brinjët. Do ta vrasim për tu bindur që jetonte. Na humbi kaq kohë i pabesi.  

Sepse këto bisedat mbi artin janë humbje kohe. Frymëzimi : i vdekuri na la kockën që ta ndajmë. Arti nuk mendon. Po dhe sikur, kush dreqin e di se ç’ka në kokë një kalë, një pemë, një qiell shalë-shqyer që kullon gjak ? Nuk e shohim. Ajo që prekim është kocka e tij. Acaruese !

Ndaj, dhe kur një artist ju hedh një kockë, mos hezitoni : goditeni!