Iluzioni hapësinor dhe Realja tokësore

Zgjohesh . Drita të vret sytë. Nis ritualet e përditshme, të përorëshmet përsëritje mekanike të paragjykuara, të gjykuara, të pasgjykuara. Tjetri qëndron mbi kokë porsi një kërcënim i vazhdueshëm. Bën c’duhet të bësh, por « c’duhet » nuk të përket.  Ndjen se ke hyrë në një rruge qorrazi, por ecën, nuk ndalesh. Nëse ngec diku, ti mund të shohësh lart. Lart gjithmonë sheh shpëtim, në hapësirën e pafund, ka një dalje nga ky dimension tokësor.

Hapësira është një iluzion i pakapshëm. Njerëzimi I beson, justifikim mekanik “dhe sikur të mos ekzistonte, do ta shpiknim”, rroten, Zotin, Hapesiren, por të bën të ndihesh mirë që ka një shpëtim, iluzioni vlen për këtë gjë, ai është lepuri i bardhe që del nga kapelja e magjistarit, ti do ti besosh pa ditur sekretin,  iluzioni është një tabelë qarkullimi rrugor që të tregon nga të shkosh. Ndërkohë që Realja është përplasja, është konflikt I vazhdueshëm, perpetuum mobile, është dita që dhemb e që përpiqesh të shmangësh.

Por, iluzioni, kjo shimér sot po ngordh. Një bombë tjetër shpërtheu në një cep të botës, qindra të tjerë u mbytën nga një uragan, vizualja po miopizohet, të tjerë janë tashmë të verbër. Realja përjetohet me sy-mbyllur, por janë hapur veshët. Me shpresën se perspektiva iluzioniste do të zhduket, dëgjojmë gjithçka dhe ndihemi mirë.  E gjitha kjo është e mjaftueshme përkohsisht derisa të mos përfundojmë së pikturuari autoportrete tonat me veshë të prerë. Këtë kishte diagnostikuar Van Gog tek “Burri me veshë të prerë”. Veshi i prerë që të mos dëgjojë më në shenjë refuzimi për tu dorëzuar përballe Reales apo prerja u shkaktua për ti hapur zgavrat auditive më mirë dhe për të qenë më pranë saj? Van Gogh një frikacak apo një kurajoz? Do të besonim më tepër këtë të dytën. Si do që të jetë, që prej Van Gogut, fashot vazhdojnë të lidhen, plaga vazhdon të gjakoj.

KAPITOOL I RI

Pershendetje bote!

Sot nuk eshte “nje dite e re”, eshte nje dite si gjithe te tjerat.

The EXITainment sapo ka filluar…

Doppelherz do te humbas trupin e tij fizik per tu shnderruar perkohsisht ne nje spekter (eshte dicka qe me grryen prej kohesh). doppelherz s’mund te vazhdoje te pretendoje se ekziston. Ka  mbetur vetem nje HerZemer tashme, transmetimet e se ciles, marr si e vetme, nuk kapin Hertz’in e nevojshem qe kerkojne frekuencat e krijimtarise artistike.

kapitulli i ri qe eshte ne pergatitje do te quhet “dead astronaut in space”. nje astronaut i vdekur ne hapesire, nje astronaut qe shkeputet nga anija kozmike dhe humb ne gjithesi, ka qene kjo nje nga paraqitjet mentale me te hershme qe kam pasur, dicka e ndare midis deshires per tu arratisur nga ky planet dhe frikes per tu zhdukur ne univers.

s’do te kete asnje limit

as kohe

Dead AStronaut in Sp@c3

por a do ishte Ai me i vdekur se ne Toke?

ti nuk je spektator…ti je pjese e spektaklit…ose thyeje ekranin

paniku filloi

se shpejti…………………………..

>>>as<<<

una musica brutal

flashnews from mr. Goldpotter

1. I’m spending precious time with uneventful happenings

2. Definitely the drama with miss Wilson is over. Why am I still speaking about her?

3. Reading (philosophy, sociology, books about conspiracy  and bible (yeah), Russian literature, fashion nd graphic designer magazines

4. Yesterday I discovered we are in November …

5. I’m listening to electro music, daft punk eSPACElly, but also Justice too, Parov Stelar, drum nd bass stuff, minimal house and tantra music. thats hot.

6.  Sol Lewitt’s work sucks

7. I found the origin of zero watching some barnett newman’s work

8. Thanks to good advices given by Elidor M., my sociological projeKt became clearer. so, I’m ready to face the New Man  made in Albanian PolitiK Bureau during communist era.

9. Intentionally left blank

10. Last night, I read an entire novel in my dream. It was a weird story, similar to “The story of the Eye” by George Bataille

11. Why people abuse and hate so much the word (or phenomena) “cliché”?   “Cliché” are funny nd sweet as “Quicksand” song by La Roux :p.

12. Get Up on yoUr fEet!!!! NOW!!!

13.  Can Game Theory predict when Iran will get the nuke bomb?

http://www.youtube.com/watch?v=THffKChJgVo&NR=1

A e keni lexuar “Murtajen” e Kamys?

Spektrat dhe Realja (Duke lexuar “Murtajen” e Kamys)

Ne nje qytet pa kohe me nje stine te caktuar, te gjallet presin normalisht rradhen per te vdekur, sipas menyres qe ata kane zgjedhur. Diku, ne nje dimension te nje qytetit, ne nje hapesire ku vdekjes nuk i behet vend, shfaqet ne rrethana te mistershme nje substance e pajete: Nje mi i ngordhur. Aparenca e flakur perpara syve te te gjitheve, tensionon situaten, tremb te gjallet. Edhe kur ajo paraqitet ne doza krej te paperfillshme, nderhyrja e pazakonte e vdekjes ne nje pakohe te sajen, s’mbjell tjeter gje veç horrorit. Spektri, jofrymori i ardhur nga nje tjeter bote, reale, e dhunshme, e nendheshme, se shfaquri ne nje bote te re, ridimensionohet ne te tashmen-e gjalle, te mbidheshmen, porsi nje humbje fatale, nderkohe qe ai eshte thjesht lajmetar i nje te vertete: perpara se te ishin te gjallet, e kunderta ka qene gjithmone aty.

Frymoret kane shpronesuar mungesen e tyre, e kane shporrur larg (poshte, thelle) hapesires ku ata frymemarrin, e kane shtyre per me vone, ne nje pakohe. Ne mungese te Jetes, Reales, teknikat e botes se mbidheshme imitojne funksione te Jetes dhe prodhojne spektra qe ti japin sens se tashmes-se gjalle. Prania e mosqenies e shfaqur ne trajtat e nje kafsheze tmerron. Miu, i ardhur nga nje tjeter bote, ne nje tjeter forme, behet lajmetari qe sjell hakmarrjen e Mosqenies se shpronesuar prej territorit te saj. Nuk ka jete, ka vetem fabrikime, imitime dhe fallcifikime qe i ngjasojne asaj. Hakmarrja eshte apokaliptike! Qytet shnderrohet ne nje holokaust. Kufomat behen pirg rrugeve. Shfarosja, kaq arkaike, vazhdon ne menyre sistematike dhe shkencore deri atehere, kur frymoret e mbijetuar, pranojne ekzistencen e mosqenies. Vetem atehere!vjen zgjidhja, normaliteti.

nina simone

 

POEMA E ZERIT TE LART

Dielli ndricon zbehte fytyrat e kthyera drejt tij
As nxehtesia e tij s’mund te shkrij ngricat e zemrave.
Ndonjehere as peruljet s’mjaftojne per falje,
puthadorat s’vlejne, mizoria nuk njeh kufi,
arketip qe mbartet si kryq mbi ndergjegjen njerezore,
ngjiten golgotat ,por kryqezimi s’ndodh
falja e mekateve shtyhet per nje dite tjeter.

Ju, Arber Shtembari, ju pyetet kur do te marr fund ky mund,
por a mundet te pergjigjet nje trup biologjik i ushqyer
lugesh korruptuese propagandistike
se kohes, se sistemit, se vleres,
goditjeve sizmike ne tru
sistematikisht,
prej kozmetikash reklamuese
ekranesh,
ky trup s’mundet,
strukture fatale,
vazhdimesi kockore,
qe i mbetet vec te sigurohet prej lyerjesh fasadash,
copezash zerash qe tregojne legjenda te mykura
ku dhe heronjte jane lodhur
se ngritur gura, se theruri mes tyre, se kthyeri se vdekuri
se mekuari femijesh te vdekur me kohe,
pershkrime kafkash hiperbolike mitike
Spektra!

Ah keto! Perse i kthehemi serish atyre viseve?
Cikli i kreshnikeve perseritet
Porsi nje cikel menstrual
I crregullt
Perndryshe,
nuk ka sesi te mos klithnim
perballe ketij karnavali karnivor
nderkohe qe qeshim budallepsjesh
kristaloidet tejshpojne qenien tone
ndihemi
porsi njerez te imet te dobet te lidhur si skllever
te humbur teresisht ne cmendurine e tyre
skizofrenike
ku reflektohet nje shoqeri e tere
nje hapesire e pafund
mendore
fundore
funderrinore
sinuset dhembin, rrudhat mpiksen
grushtat mblidhen
shenjestrat largohen
porsi silueta qe zgerdhihen
pasi mbollen
degradimin
kercenimin
dhe kercimin
paraqitjen
jashteqitjen
dhe shpirtin,
punen,
kalitjen
e nje trupi
te nje Uni
nje vetveteje
nje natyre
qe skulptohet ne vazhdimesi

Perse? Kjo fyerje
teresisht e dhuruar,
padashje,
fryrje kaq meskine,
por lehtesisht kaq e pranishme,
universalisht e pranueshme,
qw dhjam ndergjegjet ,
arsyen e ngaterron ,
shpirtin ekatranos,
trupin e gjymton ,
dashuria zhduket, miresia shkon, qetesia shqetesohet

O At!
c’eshte kjo shtepi te cmendurisht
qe kerkojne vec supe
te hidhet?
te marret lidhin te marret,
i ushqejne, i rritin, i zbukurojne
per ti vrare
duke i imituar
si vetvriten
nga Ne,
NE!
c’eshte kjo lajthitje zonje, kjo rrjedhje ju zoteri
me frikon buzeqeshja juaj e dhembezuar
verdhe.
Ju s’flisni
imitoni gurguritje kanalizimesh te zeza,
ku notojne gushkuq te shendetshem fishkellyes,
pa krahe,
pa sqep,
pa sklepa,
pa pende,
kendoni kenge qe s’mund ti degjoj,
delironi degesh qe s’mund t’ju ndjek,
por perpara se te rrezoheni,
sic u rrezuat dikur nga ai xhep
vaginal
e ju ishit me mijera
ne udhetimin vagonal o numra te damkosur
certifikatash te rreme
o kor i merzitshem funeber qw reciton
litani te frikshme antijete,
por,
ta dini se jete ka pasur
dhe para jush
dhe para jush

absurdi ne paroksizem,
shkencerisht na bindin ,
per fijen e flokut
qe ndan normalen
nga nje tjeter bote,
nje fije floku
qe ndan portrete byrosh
te fotografuara gjate seancash felacioni,
nga shprehi te ngrira ne ikonostase
te ngjyera zot kaq bukur nga pigmente lulesh te zhdukura.

Toke,
E heshtur
E ftohte
Si dashnore e merzitur
Flit!
Jane femijet e tu!
Femije te c’natyruar nga cdo ekzistence,
Qe ndjekin nje udheheqes qorrazi
Ai blasfemon, mashtron, skermit sklerozen e tij,
Qe mbahet ne kembe si mishra dhembesh,
Qe gjakosen ne te ngrene
Udheheqes pa udhe,
Qe mbjell
Mallkime,
Ankime,
Atakime,
I mediatizuar,
I robotizuar,
I filmuar,
Plejade polaroidesh
Qe digjen,
E femijet e tij te cmendur
E shuajne
Duke i permjere
Persiper.
Ti je kaq imperfekt ne syte e mi,
Ksilofon i cakorduar
Qe shter cdo fjale.

Ju pershendes,
Kam nevoje per paqe,
I lodhur se urryeri,
Midis tokes dhe qiellit,
Fjales dhe foljes,
Do te shkoj larg, lart, thelle,
Midis rreshtave te Kadarese
Agollit, Poradecit, Arapit, Camajt, Shkrelit, Podrimes
Derisa te behem shkronje e tyre……

Posthuman and hardwired

njerez te porcelante,
neper qytet,
e shkuara kaloi
porsi nje rinoceront

ne fleksin e syve qielli
gulc mbi pllakat si duar
te shtrira lypsi.

ditet shkojne
( sa here eshte shkruar ky varg ?)
ha diell,
pi hene,
fle pertoke.

dhe kur zgjohem,
zgjohem dashuruar
me vajzen e pare ulur shkalleve
Pallatit te Kultures

panjohur e marr duarsh,
e ngjitemi permbi qytet,
prane yjeve te flasim per Epiken e tyre,
prane yjeve te flasim per Epiken e tyre

Kaq transparent
sa ky trup
ti ske pare kurre!
si ta shpjegoj?
kaq i depertueshem,
kaq i vertete
me ty

pritje dialektike,
koha Antigone gishterinjsh
te pamjaftueshem,
kaq te perseritshem

te kisha me teper kohe,
por s’kam
te kisha me teper gishta,
por s’kam

si kur te mundja
te rrija zgjuar pafundesisht,
gjumi ky interval i humbur,
pafundesisht te zgjuar
duke bere dashuri

ajo flet permes metaforash
therret posterash per Majakovskin
prej Brazilit ku lianat
ne kaperthim me grafitet
ngjizin fe

simptomat jane te qarta
skuqje mollzash
marrje fryme
te ben te ndihesh keq
te ben te ndihesh mire
te ben te ndihesh dicka qe ti nuk je
zakonisht
ti s’don t’ja dish se c’bej me ty
dhe s’dua ta di c’te ndodh me mua

Ciklojme estetika fashiste te permbysura
riprodhojme beteja te Brigades se Pare
krijojme njerez te rinj
brenda parafabrikatesh
ndertesash te thikta kadareske
te ftohta kadavreske

te kujtohet kur pame Pasardhesin
Ne bllok spektri i tij
Ne bllok spektri i tij
Mikson ne lengje frutash,
Qiellzash dhe grash

Kabare histerike
Kuaj te cmendur
Qe duan te defrejne
Le te defrejme
Le te defrejme
Le te defrejme

I mbyll buzet e tua
Me dyll te kuq vulash te vjetra
Mbreterish te arratisur
As vdekja nuk heq paralele
Mbi swastikat e shndritshme
Te gjinjve te tu

S’kemi frike nga asgje
Ne kemi humbur
Ne jemi mundur
Me kembe ne toke
Ne prekemi nga cdo vale
Radioaktiviteti mitizues
Radioaktiviteti mitizues

dy poezi nga Janis Ricos

Maturi

Fjalet i ngjasojne mjaft gureve. Me ta mund te ngresh

Shtepi te qeta, me mobilje te bardha, shtreter te bardhe,

Mjafton te dal dikush per ti banuar, apo te pakten,

Te vij ti shoh perketej gardhit te kopshtit, atehere kur qelqet shkelqejne

Ne te kuq gjaku dhe nga ku, permbi kodra,

Bien kembanat e mbremjes. Vetem pak me pas

Litari i kembanes, leshohet, e godet krejt i vetem murin.

Léros, 12.XII.67.

Mjet shprehjeje

Ai s’donte me kurrgje, as fjalet, as zogjte qe ishin shnderruar

Ne parrulla apo simbole (e ketij fati gati asgje nuk i kish’ shpetuar)

Keshtu ai zgjodhi te mos hapte gojë,

Por te bënte, si memecet, ca gjeste te cuditshme

Te qete, te dykuptimte, te hidhur dhe paksa qesharak. Megjithese, edhe ato, disa vjet

Me vone, do te shnderroheshin ne parrulla.

12. XII. 67.

(perktheu nga frengjishtja A.Shtembari.)

My, self and I