njerez te porcelante,
neper qytet,
e shkuara kaloi
porsi nje rinoceront
ne fleksin e syve qielli
gulc mbi pllakat si duar
te shtrira lypsi.
ditet shkojne
( sa here eshte shkruar ky varg ?)
ha diell,
pi hene,
fle pertoke.
dhe kur zgjohem,
zgjohem dashuruar
me vajzen e pare ulur shkalleve
Pallatit te Kultures
panjohur e marr duarsh,
e ngjitemi permbi qytet,
prane yjeve te flasim per Epiken e tyre,
prane yjeve te flasim per Epiken e tyre
Kaq transparent
sa ky trup
ti ske pare kurre!
si ta shpjegoj?
kaq i depertueshem,
kaq i vertete
me ty
pritje dialektike,
koha Antigone gishterinjsh
te pamjaftueshem,
kaq te perseritshem
te kisha me teper kohe,
por s’kam
te kisha me teper gishta,
por s’kam
si kur te mundja
te rrija zgjuar pafundesisht,
gjumi ky interval i humbur,
pafundesisht te zgjuar
duke bere dashuri
ajo flet permes metaforash
therret posterash per Majakovskin
prej Brazilit ku lianat
ne kaperthim me grafitet
ngjizin fe
simptomat jane te qarta
skuqje mollzash
marrje fryme
te ben te ndihesh keq
te ben te ndihesh mire
te ben te ndihesh dicka qe ti nuk je
zakonisht
ti s’don t’ja dish se c’bej me ty
dhe s’dua ta di c’te ndodh me mua
Ciklojme estetika fashiste te permbysura
riprodhojme beteja te Brigades se Pare
krijojme njerez te rinj
brenda parafabrikatesh
ndertesash te thikta kadareske
te ftohta kadavreske
te kujtohet kur pame Pasardhesin
Ne bllok spektri i tij
Ne bllok spektri i tij
Mikson ne lengje frutash,
Qiellzash dhe grash
Kabare histerike
Kuaj te cmendur
Qe duan te defrejne
Le te defrejme
Le te defrejme
Le te defrejme
I mbyll buzet e tua
Me dyll te kuq vulash te vjetra
Mbreterish te arratisur
As vdekja nuk heq paralele
Mbi swastikat e shndritshme
Te gjinjve te tu
S’kemi frike nga asgje
Ne kemi humbur
Ne jemi mundur
Me kembe ne toke
Ne prekemi nga cdo vale
Radioaktiviteti mitizues
Radioaktiviteti mitizues
4r3er
