naten, shetitje

Bafomet

Nuk e degjon kete porte qe godas ?

Shkrihem dhunshem si dallge qe thyhet ne brigje,

Perballe injorimit, heshtjes tende,

E Jeta ngjitet ngadale mes reve

thote : « mos me braktis » e varur mbi rripat e pardesyse

eci, eci, eci, eci, e te terheq zvarre,

Rrugimeve punetoret shtrojne mozaik pikellimesh

Neonet verbojne venat, hapat hidhen kuturu

Mbi ndertesat e thyera si qelqe

Flejne antenat

Flejne lodra te humbura femijesh

Flejne mijera veshtrime qe presin te hidhen

Tutje ne hapesire

Nje nate ishe ti

E me pas ditet

Porsi nderzime gjarperinjsh

Dhe floket perhapeshin

Si gishterinj te shqyer, ende me kujtohen

Zerat tane porsi trofe bastesh

Te fituara e ne, hileqarë te trilluar

Fshehem asin nen menge

Derisa te fitonim me cdo kusht

Bindjen se vertet ka nje hark mes nesh

Qe bashkon keto dy brigje

Qe jemi.