Afrohu qe te kap gjuhen tende

Kalis me vere, e kuqje dehese

Pasion qe rreshket brenda ngadale

Nder dhembe, te prek si futje duarsh

Gjuha ime

Flet fjale te lageshta mbi butesine

E embel per vdekje, zhytet thelle dhe del

Mbi siperfaqje, ajri eshte teper i thate

Per te qendruar jashte kesaj humnere

Te embel, te lemuar, epshore.

 

Ti – ndjeshmeri e pazakonte, inferioritet I pakuptimte

Mbi madheshtine e gjoksit tend

Kurorezohesh dukeshe e Durresit, princeshe

E Shkodres, titujt s’vlejne

Sa kjo puthje e ngadalte, keto gjuhe

Qe heshtin dhe Zotin

Me siguri, Ai

Masturbon duke na pare

Prej reve…

 

Ah – shembesh ngadale, symbyllur,

E mundur, ne prag te nje klithme,

Qe humbet ne ritmin e frymemarrjes

Tende te çrregullt,

I çrregullt une, largohem

Ti, goje e kenaqur

Me veshtron pa fjale.