Plumb me krahe fluture

E bij’ e Vasilit (Elisa Day*)

Kishte kohë aty. Po bëhej vonë dhe ajo mendoi të kthehej në shtëpi. Eci përgjatë kanalit të madh. Diçka iu kujtua, po mendjen e kishte gjetkë. Këmbët e zbathura ngjeshnin pluhurin e rrugës pa lënë gjurmë. Nuk i ndiente as gjembat, që shtypeshin nën hapat e saj. Përpara shtëpisë, së largu, pa xhaxhanë tek mbyllte lesën dhe largohej me biçikletën e tij. Deshi t’i thërriste, por iu duk e kotë, pasi ai nuk do të mund ta dëgjonte.

- Hë moj çupa e Arianit, nga ishe? – i foli një zë që përtej gardhit. Ishte Leksi, fqinji.
Ajo u habit prej pyetjes së tij; ai e njihte mirë atë dhe babanë e saj. Ç’ishte kjo pyetje?!
- Unë jam e bij’e Vasilit. – I tha atij duke buzëqeshur. Por nuk ishte buzëqeshja e saj. Vazhdoi rrugën.

X

Vasili ngriti çerepin me kujdes. Buka ende nuk ishte pjekur. E preku me gishtërinj; ishte e butë. Rreth e qark tepsisë, brumi kishte rrjedhur, ishte djegur dhe tharë. E luajti prushin me një dru; u ngrit me duart në kryqe dhe vështroi nga dritarja. Doli. Në bahçe, trëndafilët shkëlqenin me aromën e tyre. Kush i kishte mbjellë ata trëndafila? Ishin rritur të egër e kishin çuar gonxhe të plota aty pranë pusit. E këputi një dhe e vuri në xhep të këmishës. U ul mbi një kopaçe dhe drodhi një cigare.

Ajo ishte vajza e tij e vetme; drita e syve, që kur e shoqja, Kalia, i kishte lënë. “Bëj kujdes për vajzën. Gjeji një nënë të mirë, Vasil. Të rritet e bukur vajza…” – i kish thënë duke i shtrënguar duart me lot në sy përpara se të shkonte në atë botë. Po ai kurrë nuk pranoi të merrte një tjetër. Kishte bërë gjithçka që të voglës të mos i mungonte gjë. Ajo tashmë nuk ishte fëmijë, kishte hedhur shtat, I ngjante së ëmës, e bukur, e dashur, punëtore, i vinte duarsh për gjithçka dhe vajza po rritej, kishte ardhur koha të gjente dikë e të martohej. Ia kishin kërkuar në Durrës, por ai nuk donte që ajo t’i shkonte aq larg.

X

Ai kishte pak ditë që ishte kthyer nga Greqia. Kur autobusi u ndal në xhade, për pak nuk e njohu fshatin. Sa kishte ndryshuar! Por dhe ai kishte ndryshuar. Koha ndryshon gjithcka. Iu drejtua rrugicës që merrte për nga fshati: ja shtëpia e Thomait, mbuluar nga hardhitë; kishte vënë tjegulla të reja Thomai. Pak më tutje, traktori i Rakos, ashtu gjithë ndryshk, që po përpinte një ferrë e disa hapa më tutje, pranë çezmës, pa atë për herë të parë. Ndjeu diçka ta shtrëngonte në gjoks. Ishte femra më e bukur që i kishin sytë ndonjëherë. Ajo ngriti sytë vetëm kur ai kaloi fare pranë saj. Shikimi i tij e bëri të skuqej.

X

Ajo mori shtegun drejt shtëpisë. Mendoi me vete përse Leksi i kishte bërë atë pyetje të çuditshme si “çup’e Arianit”. Ndër zallët e bardhë që babai kishte shtruar në rrugicë, hithrat kishin ngritur kokë. Duheshin shkulur. Kur mbërriti tek pusi, pa babanë që tymoste një cigare ulur mbi një kopaçe.

X

Që prej ditës kur ai e pa atë për herë të parë, dashuria për të ishte rritur dita ditës, derisa i kishte dalë në rrugë dhe ia kishte thënë se ç’ndjente për të. Por ajo s’kishte ndaluar. Atëherë ai kishte këputur një trëndafil dhe kishte rendur pas saj si i çmendur. Kur e ndali sërish me atë trëndafil në dorë, duke I thënë që ajo ishte gruaja e derës së tij, asaj i shkoi një buzëqeshje në buzë. Trëndafilin ia mori, po atij nuk tha asnjë fjalë.

X

Tymosi dy tri herë, por duhani iu duk i fortë.IJu kujtua ajo ditë kur Sanija erdhi të merrte ujë në pus.
- Vasil, ku e ke vajzën?
- Ka shkuar deri tek vëllai im.
- Hap sytë Vasil, se ka moshë të vështirë ajo tani………….
Ai u afrua pranë saj dhe e vështroi në sy.
- …Ka filluar e se ç’bën ca marifete ajo me të birin e Kolit, atij që erdhi nga Greqia. Si kujton ti, ku i gjeti lekët ai që bëri shtëpinë e re?! Unë ta dua si gocën time; shih Vasil, se ta rrëmben i biri botës e ta nxjerr gocën në rrugë.
Atij ju tha goja. Djersët e mbytën dhe iu desh të hapte pakëz këmishën. Hodhi ca ujë të ftohtë në qafë. I erdhi turp, i erdhi keq, i erdhi ndoht. Hyri në shtëpi. Kapi një sëpatë. “Po s’ma merr njeri vajzën mua!” tha me vete.

X

Ajo u kthye vonë në shtëpi. Ai sapo ishte kthyer nga ugarët. E kishte kërkuar më kot. Kur e pa, pa e ditur pse, shkoi e i hoqi një pëllëmbë në faqe.
“Ku ishe? Ku? Nga brodhe? Si s’të vjen turp; gjithë fshati e di dhe mua më gënjen”.
Ajo, kokëulur, faqeskuqur, shpupurisur, u ndje fajtore. U ndje fajtore, prandaj qau.
“Kurrë s’do ta marrësh atë maskara!”, i tha ai e desh ia kërciti dhe një tjetër. Por dorën e uli dhe u largua duke shfryrë.

X
- Baba! –i thirri ajo me timbër të përqarë duke shkuar drejt tij, – u ktheva baba.
Po ai nuk i foli. Nxori çakmakun dhe ndezi cigaren e shuar.
- Dreq! S’është tharë mirë ky shejtan! – tha ai duke tërhequr ca fije duhan.

X

Kur nata ra, ata u takuan buzë kanalit të madh. Kallamishtet shkundeshin nga era. Ajo priste aty. Kishte shumë frikë. Dëgjoi hapa. Pa një hije që afrohej drejt saj. E njohu, ishte ai. U ngrit vetëtimthi dhe rendi drejt tij. Iu hodh në qafë. E puthi.
- Këtë çantën do ta mbash ti. Do të na duhen për rrugës, – iu drejtua ai duke ia zgjatur në errësirë.
- Arian, unë nuk do të vij. Babai nuk do. S’mund ta lë vetëm. Unë të dua, por jo kështu.
- Ç’flet moj?! Ti më premtove! Më dhe fjalën!
- Nuk vij!

Ajo vrapoi tutje në errësirë dhe terri e përpiu. Kur u afrua pranë shtëpisë, qetësia kishte mbërthyer gjithçka. Përgjoi hapat ngadalë për të mos bërë zhurmë.
- Ku ishe?- një zë i shpoi tejpërtej kraharorin. Zëri nuk ishte i tij. Babai kishte zë më të ëmbël, më njerëzor, më burrëror. Ai që dëgjoi ishte një zë i dobët, egërsisht i vogël. Fytyra ishte po ajo. Në dritëzën e hënës, sytë e babait ndriçuan. Iu duk më plak.
Ajo nuk foli. Ose ndoshta nuk pati kohë të thoshte asgjë…Ai e tërhoqi zvarrë dhe më pas e groposi në bahçe.

X

Mbi kopaçe, tymoste dhe mendonte për të. Tani ndihej vetëm, tërësisht vetëm. Ajo kishte qenë shpirti, shpresa, jeta e tij.

« Baba, u ktheva baba. Përgjigju! Jam unë baba! » – i thosh ajo duke e përqafuar…

Cigarja digjej ngadalë poshtë syve të tij që perëndonin trishtueshëm përmes tymit.  Në bahçe, trëndafilët kishin shpërthyer në lule.

where the wild rose grow?

They call me The Wild Rose
But my name is Elisa Day
Why they call me it I do not know
For my name is Elisa Day

From the first day I saw her I knew she was the one
As she stared in my eyes and smiled
For her lips were the colour of the roses
That grew down the river, all bloody and wild

When he knocked on my door and entered the room
My trembling subsided in his sure embrace
He would be my first man, and with a careful hand
He wiped at the tears that ran down my face

[Chorus]

On the second day I brought her a flower
She was more beautiful than any woman I’d seen
I said, “Do you know where the wild roses grow
So sweet and scarlet and free?”

On the second day he came with a single red rose
He said: “Will you give me your loss and your sorrow?”
I nodded my head, as I lay on the bed
“If I show you the roses will you follow?”

[Chorus]

On the third day he took me to the river
He showed me the roses and we kissed
And the last thing I heard was a muttered word
As he knelt above me with a rock in his fist

On the last day I took her where the wild roses grow
And she lay on the bank, the wind light as a thief
As I kissed her goodbye, I said, “All beauty must die”
And lent down and planted a rose between her teeth

[Chorus]

ankth ne linjen 3

Një autobus i vogël zzzzzzzzzzz brenda plot njerëz zzzzzzzzz dikush shtyp butonin zzzzzzzzzzz « arrêt demandé » zzzzzzzzzzzz por zzzzzzzzzzzzzzz autobusi s’ndalet zzzzzzzzzzz shqetesim, pezmatim, frike zzzzzzzzzzzz « duhet te ndalej zzzzzzzzzzz si zakonisht zzzzzzzzzzz ne stacionin 14» zzzzzzzzzzzzz porsi germadhe zzzzzzzzzzzz mbi trotuar zzzzzzzzzzz shtrire pertoke zzzzzzzzzzzz dikush zzzzzzzzzzzzz po jepte zzzzzzzzz shpirt zzzzzzzzzzzz ah ! prandaj zzzzzzzzzzz nuk u ndal zzzzzzzzzzzzzz po vdiste dikush zzzzzzzzzzzz tutje zzzzzzzzzzz pertej zzzzzzzzzzzzzz vrazhdesise zzzzzzzzzzzzzzzz se padepertueshme zzzzzzzzzzzz te xhamit zzzzzzzzzzzz te gjithe zzzzzzzzzzzzz u qetesuan » » » » » » » » » » » » » » » » » » » » » » » » » vdekja ishte jashtë………

3 tablo fantastike

Ky pyll
Është një bandë
Drurësh vandalë
Rrëmbejnë gra
Që hedhin hapa
Zhurmuese (vetëm ato!)
Britmat e tyre shuhen
Prej këngës së zogjve
llafazanë
Masturbojnë nëpër degë
Nëpër flatra
Pendë,
Sqepa të shpifur
Kthetra,
Dhe këndojnë
Ç’dreqin dërdëllisin gjithë ditën ?
Por e dije ti,
Zogjtë kanë grykë
Tepër të ngushtë
Për të përcjellë
Pilula te medha
Që shpojnë heshtjen ?

Pikërisht në këtë pyll
Fshihen popuj
Të stampuar në pulla poste
Lenini, Enveri dhe Marilyn
Të gjithë fshihen këtu
Gulagët, aushvicët, spaçet
Këtu të gjithë
Ndaj e palos
Në katërsh këtë pyll
M’është shenjë shprese
Ndaj e shkruaj, e paketoj, e dërgoj
Larg prej çdo formë abstrakte
Lumturie qe  kam
Derisa, ti
Duke mbyllur atë portë,
Largohesh
Pa thënë
As
Mirupafshim.
E atëherë
Kafshët,
Shpendët,
Popujt,
Lenini, Enveri dhe Marilyn
Dhe drurët
Vdesin një nga një.

***

Ajo
Eci
Përgjatë
Rrugës
E lodhur
U ndal
Në gjunjë
Ra
Dhe qau
Me ngashërim

*****
Në fakt
Alibise
se kurvave falas
Asnjehere si kam besuar
Kam pasur femra në jetën time
Thesare
Më kujtohen ende
Zërat
Fjalët
Parfumet
E tyre
Elegante
Apo kubike
Monstruoze
Engjëj
Me dhjamë
Po ajo që mbetet
Eshtë kujtimi
I më të mirës
Kur thoshte
“Zëri juaj
Më shkakton orgazëm”
Ajo tallej
Me siguri
tallej
“Pse
nuk bëni reklama
me brekë
në tv?”
Po unë jam
Real
Jam një mickey mouse real
Me vesh të mëdhenj
dhe bisht të gjatë

Në fakt
Gjithçka fillon
dhe përfundon në këtë qytet
shihi elefantët si vdesin në Paris.
Ajo më tha
Mirupafshim shkerdhati im i vogël

adieu

Ne kembe
Prane
Shtratit
Te saj
Une

I jap
Puthjen
e fundit

ME IM NOT

lost

E sheh kete qytet ?
Eshte dora ime !
Rruget jane gishterinjte,
Njerezit jane thonjte,
Pellemba eshte sheshi
Ku mblidhen burrat
Grate i mbyll  nen lekure
i mbuloj  koke e kembe
Brenda dores sime.

E sheh kete dhome?
Eshte fytyra ime!
Muret jane faqet,
Mbi cdo pllake
Rreshtohen rrudhat ne balle
Po plakem
Si kjo tavoline e drunjte
Syte jane ato dritare
I mbaj mbyllur
Syte
Dhe udhetoj larg qe ketu.

E sheh ate gur?
Ai gur eshte zemra ime!
Qe me godet
I rende
plumb
E une u lodha
Se mbajturi kete gur !
Boll më!
Une s’ jam
Sizifi.

Temporary shutdown

Temporary shutdown

e diel pashkesh
dite mashtrimi
kati i katert majtas
shoh nga dritarja
te njejten çati
nje kat me poshte
eutanazojne plaken
macen e saj
lemshin
mizerjen e saj
hardhucat
merimangat
ne avenune Léon
ne dy pa pese
ai trokiti ne deren e saj
Shenja,
Pikesime psheretimash
Kishte menduar ajo
Se ndoshta zotit
Si plaste per te
Dita do te jete e gjate
Si nje perjetesi
E diel pashkesh
E njejta çati cdo dite
Trazon kafene amerikane
Plaka po vdes
Macja luan me lemshin
mjaullin
mjaullin
mjaullin.

doppelherz u shkeput nga peshkupauje