Universi im paralel

Shkrime te reja tek:

http://arbershtembari.wordpress.com/

Shkrimet gjenden gjithashtu tek saktivista.blogspot.com.

Lexim te mbare.

White Lies “To lose my life”

He said to lose my life or lose my love,
That’s the nightmare I’ve been running from.
So let me hold you in my arms a while,
I was always careless as a child.
And there’s a part of me that still believes,
My soul will soar above the trees.
But a desperate fear flows through my blood,
That our dead loves buried beneath the mud.

Let’s grow old together,
And die at the same time.
Let’s grow old together,
And die at the same time.

I said I’ve got no time I have to go,
And I was more right then now I’ll ever know.
He said my heart is faint, will minds regret,
And left him crying next to the chapels steps.

Let’s grow old together,
And die at the same time.
Let’s grow old together,
And die at the same time.

He said…

Let’s grow old together,
And die at the same time.
Let’s grow old together,
And die at the same time.

He said…

He said to lose my life or lose my love,
That’s the nightmare I’ve been running from.
So let me hold you in my arms a while,
I was careless as a child.
There’s a part of me that still believes,
My soul will soar above the trees.
A desperate fear flows through my blood,
Our dead loves buried beneath the mud.
A desperate fear flows through my blood,
Our dead loves buried beneath the mud

fundi i një fillimi (fillimi i një fundi)

Askush nuk e di kush i mbolli. U rritën fidanët. Gjethet e para, degëve të holla si krahë të paushqyer, fëshfërinin si gjuhë gjarpri. Kur fidanët u forcuan, atëherë gjarpërinjtë u zhdukën. Ishte pranverë. Kishte lule gjithandej, frynte një fllad i lehtë, Tomorri i palëvizshëm në horizont po zbathej dita ditës prej dëbores.

Ajo, këmbëzbathur, nuk i ndjeu djegiet e hithrave që lulëzonin anës gardhit e që ndillnin aromëra të brishta. Dielli skuqte fort në majë të qiellit. Por ajo as atë s’e ndjente. Kur ai erdhi, ajo ndjeu një shtrëngim në gjoks. Folën dhe u puthën deri në perëndim. Kur ai i tha se i duhej të shkonte, ajo nuk foli asnjë fjalë ; nxori një thikë dhe preu tre gishta. Ja mbështolli në një shami dhe ja dha.

Në mëngjes, dikush shtiu me çifte. Qentë lehën. Të shtëna sërish. Qentë i shqyen zinxhirët dhe u turrën drejt krismave si të tërbuar. Ajo e kishte mendjen gjetkë atë mëngjes. Nuk e vuri re se kishte pikuar gjak në kusinë e qumështit. Qëndroi si e menduar për pak mbi atë rozë të ëmbël mbi ajkë. E zbrasi kusinë rrëzë mollës së vjetër. Kur nata ra, qentë nuk ishin kthyer. Hithrat dukeshin të errët. Tek pusi, ai erdhi në mesnatë. Ajo e puthi e para dhe e kafshoi lehtë në buzë. Qëndruan përqafuar deri në mëngjes, freskinë e natës nuk e ndjenë. Dielli ende s’kishte mbirë, kur ajo nxori një sy, e mbuloi ngadalë me një vello dhe e zbriti ngadalë në duart e tij.

Dredhëzat kishin mbushur ugarët plot e për plot. Ajo shkuli sa mundi. Në ferra xixëllonin të kuqe, të ëmbla, manaferrat. Ajo këputi ca dhe mbushi gojën plot. Lëng. Në qiell, dy paralele të bardha çanin blunë tej për tej. Mbi kodër Manastiri ndriçonte i bardhë porsi far. Në fusha direkët dukeshin si lugetër udhëhumbur. Kallamishtet tundnin kokat kanaleve plot lerë. Ishte gjithmonë nervoze para takimit me të, por kur ai erdhi, gjithçka u qartësua. Ajo i zbërtheu këmishën dhe mbështeti kokën në gjoksin e tij duke i përkëdhelur shpatullat.

- Ka mbetur dhe shumë?- e pyeti ajo.

- Dhe pak dhe askush s’do të mund të na ndalojë. Do të jemi sëbashku përgjithmonë.

- Të kam dhënë gjithçka. Më thuaj ç’të duhet më?

- Një zemër.

Ajo ngriu befas. Ndjeu ftohtë. Me majën e një kostre gërreu në kraharor dhe shqiti përbrenda një lëmsh të kuq plot vena. Ai e mori me aq kujdes si të ishte një diamant. E puthi me dorë hijen që zhdukej ngadalë. Rendi si i marrë deri në shtëpi. Shkelmoi derën me këmbë. Në mes të asaj hapësire, ajo dukej e paplotë. I nguli zemrën në kafaz dhe e qepi më me kujdes se pjesët e tjera. Pasi e mbylli, mbështeti kokën në gjoksin e saj dhe mbajti vesh. Rrihte.