I PAKORRUPTUAR 3 – KOKA E GJARPRIT

Tirana dukej e fjetur në atë orë, ndërsa Dajti dukej i vdekur. Rruga deri lart ishte e vështirë për tu ngjitur me atë kohë të keqe. Makina ndali në errësirë, zbritën të gjithë dhe duke e tërhequr tjetrin zvarrë, penetruan në pyll. Pishat rreth e përqark vëzhgonin si spektator të paftuar. Atë e qëlloi Thomai.Dy të shtëna diku pas kokës. U kthyen sërish në makinë. Kthimi ju duk pafundësisht i gjatë dhe monoton.

Fjeti deri vonë. Nuk pa asnjë ëndërr. Ditën që pasoi atë natë të ftohtë, e kaloi në shtëpi midis varavingave korridor-kuzhinë-dhomë gjumi. As vetë nuk e dinte pse donte aq shumë që ajo ditë të përfundonte. Ndoshta kërkonte të fitonte kohë. Po ç’kohë? Ndihej i ndyrë nga e gjitha kjo histori. Kur Thomai i kishte zgjatur pistoletën duke i thënë “Të takon ty!” ai nuk kishte pranuar dhe kishte stepur mbrapa, po jo aq larg sa ti shpëtonte cikrave të gjakut dhe ciflave të trurit që shpërthyen nga kafka e tjetrit.

Ishte mbi shtrat, kur vuri re përmes perdeve transparente, që jashtë ishte errur sërish. Ngriti krye dhe u mbështet në ballin e shtratit. Kërkoi në shtresa telekomandën e televizorit.ON. “Gjendet i vrarë biznesmeni shqiptar…mik i ngushtë i familjes së Presidentit…”. OFF. Zilja e telefonit ra sakaq. E ngriti receptorin në zilen e tretë.
- Po?!
Në anën tjetër heshtje.
Befas, ndjeu një si kërcitje fare të lehtë pas portës së blinduar. U ngrit i shpërfytyruar nga shtrati. Jashtë, xhirimi i gomave të një makine që nisej vetëtimthi. Bëri të ul receptorin, kur një zhurmë e tmerrshme e flaku dhunshëm përkundër murit. Nuk ndjente asgjë, një ushëtimë i zhuzhuriste brenda në kokë, ndërkohë sytë, të ngarkuar prej pluhurit, i dhimbnin. Brenda në kokë, jehonte një zhurmë lineare e pandërprerë. Pa kaluar shumë minuta, ndjeu se dikush, e çliroi prej diçkaje të rëndë që i kish rënë mbi shpinë që e mbante të mbërthyer përtokë. Ndjeu si një dorë e fuqishmë e mbërtheu prej krahu dhe filloi ta tërhiqte zvarrë. I përhumbur brenda asaj jehone zhurmuese, i erdhën në mend fragmente nga ato orë të frikshme atje në mal në mes të pishave. Ju kujtua dora e zgjatur e Thomait me pistoletën e karikuar. Iu duk sikur e mori atë pistoletë dhe tjetrin përgjysmë të mbuluar të ulur në gjunjë me kokën mbështetur pas një trungu, e zbuloi. Dhe me sy të shqyer, kuptoi që ishte ajo, ishin ata, “babi, babi”, “Oh i dashur, këtë verë ti çojmë fëmijët në Dhërmi”. Gjithçka i kaloi nëpër kokë si një album fotosh. A do ti vinte vallë fundi pikërisht nga kjo dorë që po e tërhiqte zvarrë? Dy plumba pas koke dhe gjithçka do të mbyllej aty? A do ta ndjente vallë plumbin e dytë?

Kur hapi sytë dalloi vetëm bardhësi. Qetësi totale. “Jam verbuar. Jam shurdhuar…ose kam vdekur.” tha me vete. Një kokë e thinjur ju zgjat nga lart deri mbi fytyrë.
- Ju kujtohem unë?,- tha fytyra e rrudhur duke lëshuar prej gojës së eshkur një erë të rëndë stomaku.
Jo! Ai nuk i kujtohej.

Në spitalet shqiptare gjendjen e kishte menduar më të keqe. Ushqimi s’ishte i keq, shërbimi ju duk normal, mjekët të përkujdesshëm. Teksa rrufiste plot uri supën me lëng mishi, ndali, psherëtiu: sigurisht të gjitha këto bëheshin për të, sepse ai nuk ishte dokushdo. Vendosi pjatën në komodinën në të majtë dhe teksa bëhej gati të ngrihej për të mbathur shapkat, sytë i zunë diçka që diku e kishte parë më parë. Mbështetur pas murit, një bastun, mbi të cilin ishte gdhendur një gjarpër rreth e përqark.
- Plaku!-bërtiti.
Dera u hap. Dy policë u dukën në pragun e saj.
- Gjithçka në rregull zotëri?
- Po, – tha ai pa ja shqitur sytë bastunit.

Veten e mori më shpejt seç e parashikonte. Kishte ende një të çarë të thellë në vetull dhe një tjetër në kofshë. Por, ai ishte gati për atë takim. I kishin ardhur dy oficerë të SHIU’t në zyrë, që me një saktësi për tu admiruar, i kishin shpjeguar detajet e takimit që do të mbahej në Vlorë, në Pashaliman.
Një xhip ushtarak e priste poshtë shtëpisë atë mbrëmje. Kur arritën në Farkë, një J-7 kishte ndezur motorrat. Helikat si thika të mprehta çanin tejpërtej ajrin. Një oficer e ndihmoi të hipte, i nguli në kokë një kaskë dhe pasi shtyu me forcë portën e helikopterit i bëri shenjë pilotit të nisej. Helikat u bënë aggressive. Ai ndjeu një boshllëk në bark, kur aparati u shkëput nga toka dhe iu drejtua qiellit.
Një “mirëmbrëma” I hyri në kaskë. Ktheu nga personi përkrah tij. E njohu.
- Mirëmbrëma, – iu përgjigj.- Kishit harruar bastunin në spital. Mendova se nuk do të shiheshim më, se mund t’ua kisha sjell gjarprin tuaj.
- Ne nuk njihemi.
- Sigurisht që jo, por duhet të jeni vërtet aq i çmendur sa të guxoni të vinit në varrimin e familjes sime.
- Profesioni detyron i dashur mik. Donim thjesht të verifikonim më nga afër impaktin e aksionit tonë.
Donte ti hidhej në fyt, ta mbyste me duart e tij.
- As të mos e mendosh, – tha tjetri duke zbuluar poshte pulovrës një pistoletë., – po dhe sikur, në këtë lartësi, nuk do të ishte interesante për askënd nga ne, të humbnim ujrave të Adriatikut e të na hanin peshqit.
- Ç’ju duhem unë së gjalli, kur ju desh më vratë në atë shpërthim ?
- Ishte një gabim teknik, doza ishte e mbingarkuar. Nuk kishim qëllim t’ju vrisnim në atë shpërthim.
- Ç’doni prej meje ?
- Ti e di shumë mirë ç’duam. Erdhëm dhe me shumë mirësjellje ju kërkuam një nder. Ju nuk pranuat. E patë se ç’ndodhi. U përpoqëm të ishim dashamirës ndaj jush, por në këtë zanat ka dhe viktima. Gjithsesi ju duhet të jeni më i lehtësuar qëkurse eliminuat kolegun tonë atje në mal. Dhe ai kishte një familje, kishte fëmijë që e prisnin atje tej kufirit. Çdo luftë është e qelbur, nuk ka luftra të pastra. Kjo e jona, është më e fisme.
- Ta vrasësh gra dhe fëmijë, ju duket e fisme ?
- Të hyjmë në temë : Autostrada që ne kërkojmë të ndërtojmë, nuk është thjesht një rrugë, siç e quani ju shqiptarët « patriotike », por shumë më tepër se kaq. Ne kemi nevojë për këtë korridor, po aq sa ju. Atëherë përse tregoheni kokëfortë ? Ju keni dëshmuar se jeni të aftë të krijoni ura komunikimi me ne, po aq patriotike, sa dhe kjo autostradë. Apo i keni harruar milionat e naftës që bëtë nga ne, kur na duhej t’ju luftonim pikërisht juve, patriotëve, maleve të Drenicës ? Sigurisht, ishin kohra të këqija, si për ne dhe për ju. Tani, amerikanët kanë hyrë kudo. Është çështje tregu. Ndoshta ka ardhur koha për paqe.

Atij, nuk i shqitej nga mendja ai gjarpër i gdhendur mbi dru. Ndërkohë helikopteri manovroi dhe filloi uljen mbi një pistë të ndriçuar nga pishtarë me zjarre. Aparati u ul qetësisht, piloti fiku motorrët, helikat pa u ndalur, sikur u qetësuan. Dikush u afrua tek porta, e hapi, e ndihmoi të zbriste duke i hequr kaskën dhe e shoqëroi drejt një mercedesi që priste disa metra më tutje me dyert e hapura. U ul në sediljen pas, përkrah atij, portretin e të cilit e mbante varur në mur.
- Mirëmbrëma zoti President. Më thoni ç’po ndodh ?
- Mirëmbrëma. Asgjë për tu shqetësuar. Besoj se gjatë fluturimit tuaj, ju kuptuat diçka më shumë.
- Po, por…
Ai e ndërpreu.
-Shiko, pa i komplikuar më shumë gjërat. Me këtë nismë dalim të gjithë të fituar. Me këtë nismë fiton dhe populli…po, po fiton dhe ai. Serbët nuk janë dhe aq të këqinj sa i kemi bërë. Ballkanas hesapi.
- Zoti President, ju e dini që nëna ime është nga Gjakova ? A e dini ju që në ‘45 këta qenër masakruan familjen e saj dhe tani, tani masakruan familjen time. Si mund të më kërkoni ju këtë gjë pikërisht mua?
- Ne kishim informacion për familjen e nënës tuaj,ndaj ju zgjodhëm.
- Kjo është absurde zoti President.
- Do ta marrë në konsideratë humbjen e të shtrenjtëve tuaj….tani, atje ku po shkojmë, është më mirë për ju të mos thoni asgjë. Heshtjen tuaj do ta trajtojmë si një përgjigje pozitive.

Mercedesi u ndal pranë një moli. Atje prisnin katër persona, të armatosur deri në grykë dhe një i pestë i ngjeshur brenda pardesysë së tij më jaka të kthyera përpjetë. Zbritën nga mercedesi. Diku tutje, dalloi siluetën gjysmë të mbytur të 105’s, nëndetëses heroike. Tani ajo dergjej si një shpirt i sakatuar në gjendje kome që pret zhdukjen totale nga hapësira e frymorëve të gjallë.
- Atëherë? -pyeti ai me pardesynë e gjatë të zezë.
- Gjithçka në rregull, – tha presidenti.

Atij i erdhën në mëndje sërish zërat e tyre “babi, babi”, zëri i saj ëmbël kur i thoshte “Të dua”. Ndërkohë që ata flisnin, atij ju mblodh në grykë një klithmë që s’mundi dot ta mbante më përbrenda.
-Jo! Kurrën e kurrës! – dhe u turr drejt atij me pardesynë e zezë. Të shtëna breshëri kafshuan ajrin dhe era e barutit u ndje shumë e fortë për sekonda të tëra. Qëndroi pa lëvizur, ashtu i mbërthyer pas asaj toke që ai e donte aq shumë. “Po vij drejt jush”. Dëgjonte të rrahurat e dallgëve mbi mol. Tutje 105-a ju duk si një vello e zezë që ndriçonte mort dhe kohra të vdekura heronjsh shqiptarë.

Fund, 26 tetor 2008

I pakorruptuar 2 – Zemërimi i një njeriu të mirë

Në varrimin e tyre kishin ardhur me qindra. Trupat e tyre i vendosën në qendër të kuzhinës. Gratë qanin mbi to. Në dhomën e fëmijëve, burrat të ulur në rreth, trazonin kafetë e nxehta, disa tymosnin. Thomai, kunati, me lot në sy, largoi pellushët nga krevati për ti bërë vend një burri të moshuar, që u ul fare ngadalë me kockat që i kërcisnin. Mbështetej mbi një bastun të bukur rreth e përqark të cilit një gjarpër ishte gdhendur. U kollit, mori frymë thellë dhe foli:

- Po ç’ish kjo gjëmë?

Ai rrinte atje, i ulur pranë dritares,nuk fliste. Plaku vazhdoi me një zë grykor të rreptë, :

- Maskarenjtë! Ti gjeç e t’ja këpusësh kokën, si të gjarprit, fap!

Nga dritarja pakës e hapur frynte një fllad i lehtë, që i rrihte mbi shpatulla dhe ja freskonte sytë e përlotur me rrathë të zinj.  Vështronte gjarprin e gdhendur mbi bastun. Plakun nuk e njihte, s’e kishte parë asnjëherë. Me siguri ndonjë nga fisi i gruas. Ata vinin nga fshatrat e thellë të Mallakastrës. Ishin fis i madh ata dhe ai nuk i njihte të gjithë. Ermali erdhi sakaq dhe i vuri plakut një kafe përpara. I ofroi paketën, por plaku bëri “jo” me kokë. Duke i fryrë kafesë, plaku murmuriti fare ulët diçka që të gjithë e dëgjuan:

- Ah Enver ku je?!

Të gjithë e vështruan, ndërkohë që ai kalonte me ofshama të mbytyra gllënjkat e nxehta, të hidhura të kafesë.

Kur arkivolët dolën, dritaret e parafabrikatit ishin mbushur me koka të mërzitura njerëzish. Sanija, në katin e parë, mbyste të qarat me një shami që e mbante ngjeshur mbi buzë. Diku para hyrjes, ajo u shkëput prej pragut të saj, erdhi dhe e puthi në faqe, ashtu siç kishte bërë vite më parë, kur ai, i veshur me kostumin e dhëndërit ishte nisur të kërkonte nusen.

Kortezhi mortor përshkoi ngadalë kryeqytetin drejt varrezave. Në një nga veturat, ai, i ulur pranë Thomait, vështronte përmes xhamit kalimtarët që ndalnin hapin dhe të tjerë, që pa u ndalur, rrudhnin buzët. Semafori u skuq.

-Thoma, ç’duhet të bëjmë?

- Ti zhdukim!-tha ai prerë.

 Mbi trotuar, një fëmijë, kish ngulur sytë mbi xhamin e errët të makinës së vdekjes. Në një dorë mbante një fletore, ndërsa me tjetrën shtrëngonte bindshëm një kopsë të jelekut.

-Ti zhdukim?,- ndjeu se një gjakim i brendshëm i përpiu të gjithë qënien.

Ai s’kishte prekur një armë prej vitesh, ndoshta që prej kohës së ushtrisë. Kishte qënë një qitës i mirë atje në repartin e topave bregdetar në Lukovë. Thomai, ai kishte bërë ushtrinë në kufi, diku në veri. Mbi krahun e tij, ngulur në mish, humbur mes qimesh, boja e Kinës, ngrinte një piramidë ku nënshkruhej “1983”.

Në një makinë tjetër, ngjeshnin shpatullat pesë vetë:

1- Po s’të vret tjetri kot.

2- Nuk të vret.

3- Kushedi me kë është ngatërruar ai andej nga ministria.

4- Parja ta ha kokën.

5- Mjerë kush iku thuaj.

Atje, rrethuar nga qindra njerëz, babai i saj, me zë të dridhur, lexoi fjalimin e rastit. Kurse ai me duar dhe dhëmbë të shtrënguar, teksa e dëgjonte, mezi mbante lotët sikur të kish frikë se mos ndryshkej. Filluan ti zbrisnin arkivolet njëri pas tjetrit. Ishin shumë për një njeri të vetëm. Ngjeshi gishtërinjtë fuqishëm në pirgun e dheut dhe i rrëshkiti lehtë mbi ta. Dheu ishte i njomë, i ftohtë, i kuq. Duart nuk i fshiu, fshiu faqet e përlotura me pëllëmbë.     

Për disa ditë dera e shtëpisë qëndroi e hapur. Kurse ai u mbyll shumë ato ditë. Ndjente dhimbje, zemëratë dhe neveri. E zbusnin vetëm ato mirazhe që vinin prej një tjetër bote: zëri cicërues i të vegjëlve « babi, babi », ndërsa para se gjumi ta kaplonte, kërkonte aromën e trupit të saj në shtresa. Po e kërkonte dhe atë natë, kur dera trokiti tre herë, sipas porosisë që e kishin lënë me Thomanë. U ngrit, u vesh, mbathi një palë atlete, hapi derën.

Thomai nuk foli asnjë fjalë të vetme.  Kur ata zbritën poshtë, motorri i një makine të ndezur avullonte në të ftohte. Brenda në makinë, shoferi flaku një shkrepëse dhe thithi fort mbi cigare. Në sediljen pas kishte një njeri e gjysëm: njëri, i plotë, pranë derës, shtrëngonte tjetrin, përgjysëm i mbuluar nga një batanije ushtarake. Thomai hipi para, ndërsa ai pas, përkrah atij me kokë të mbuluar.

- Zbuloje! – tha Thomai, – ky është?

- Po,-tha ai i ndrojtur, jo fort i sigurtë, duke parë fytyrën e shpërfytyruar të tjetrit.

- Nisu, – i tha Thomai shoferit,- bjeri nga qendra.

Makina fluturoi rrugës së Kavajës. Filloi një shi i imët. Ai, me kokën e mbështetur pas xhamit, vështronte rrugët e zbrazura.

I PAKORRUPTUAR 1 – PEZMATIM NE TERR

Në rrugën e Kavajës zgjidhte gjithmonë trotuarin e mesit. Ndoshta, sepse i pëlqente fëshfërima e kumbullave prej lojrave të erës.
Por këtë natë gjethet nuk lëviznin.

Jo larg kishës katolike, diku në fund të një rrugice pa një dritë. Mori për andej. Nga brenda dritës vinte muzikë, kishte njerëz, burra, që pinin, gajaseshin, lart në cep luante Juvja me Realin. Kur mbërriti, i merrej fryma. Atë që kishte parë, s’kishte mundur dot ta besonte. Sa shumë kishte vrapuar.
Hyri në bujtinë dhe frymën e mbajti drejt e tek banaku. Ju duk sikur vështrimet e të tjerëve ju varën pas shpatullave.

- Një dopio raki.
Gota erdhi sakaq e mbushur plot për plot. Liroi pak kollaren. Vështroi lëngun e tejdukshëm dhe ndjeu neveri. E kapi gotën dhunshëm dhe e ktheu me fund. Një zjarr ju ndez përbrenda, sikur shpirti ju dogj e më pas filloi ti avullonte nga gjthëkund. Koka ju var mbi banak, vështrimi ju rrokullis tejposhtë. “Këpucët e mia janë të bukura. Akoma më tepër pas një llustrimi. Ai e di që vij në orën 8 në punë, ndaj ulet e më pret në derë të ministries me furça në duar.” Ngriti kokën.

- Ma bëj dhe një tjetër.
- Dopio?
- Dopio për dopio gjashtën kur të ngec në dorë.
Banakieri e vështroi çuditshëm.

Drita e asaj bujtine ju duk më e zymtë se idetë që kishte në kokë.
“Unë jam një njeri i mirë. Ngrihem në mëngjes më herët se të gjithë, kaloj nga dhoma e fëmijëve dhe i mbuloj kur zbulohen natën, pi një kafe pa dalë dielli në ballkon duke vështruar Dajtin, zgjoj më pas gruan me të puthura dhe shkoj të bëj një dush të shpejtë jo shumë të nxehtë, mëngjesin e ha gjithmonë me ‘të, e më pas fus materialet në dosje dhe vishem, kostumet, kollaret, këpucët, të gjitha i kam të rregullta. Puth fëmijët dhe dal për në punë, ndez makinën, është një ford i vjetër që kunati ma shiti për një dorë lekë, larg së qënit me kilometrazh zero dhe full option, makina ime ecën për mrekulli. Nisem, vendos cd’in time të preferuar dhe jam gjithmonë korrekt në detyrë. Cdo mëngjes, një çilimi i vogël, i zi nga hallet, më llustron këpucët në derë të ministrisë; këpucët e mia shkëlqejnë përherë, por më dhimbset ai fëmijë, ndaj më kot i llustroj sërish e si çdo mëngjes i jap atij më tepër se haku i punës. Në zyrë, sekretarja më njofton për takimet e ditës dhe unë i lutem të më sjell një tjetër kafe. Ajo më do, miqësisht dua të them, si të gjithë kolegët e tjerë. Më duan se më kanë frikë: këtë nuk e di mirë, por e ndjej që më respektojnë. Ata e dinë që jam i pakorruptueshëm dhe që i ndihmoj të gjithë sipas mundësive që kam, aq sa mos të bëj shkelje. Unë jam njeri i ndershëm.”. E kapi gotën dhe e ktheu me fund.

- Një tjetër dopio usta.
- Një dopio?
E vështroi thjesht në sy..
- Mirë mo mirë, një dopio atëherë për zotërinë.

Gota shkëlqente mbi banak si plumb. E shikonte. Po ta mendonte, ajo nuk do të ekzistonte. Asgjë nuk ekziston po ta mendosh. Gjykim i ftohtë, por kishte nxehtë. Një bulëz djerse i gjarpëroi prej sqetullave dhe rrëshkiturazi iu tha diku pranë brinjëve.

Ju kujtua kur ai i kishte ardhur në zyrë herën e parë. Kishte çarë në korridor pa pyetur sekretaren, më pas kishte hapur derën e tij pa trokitur, ishte ulur këmbëkryq duke turfulluar dhe kishte ndezur një cigare në zyrën e tij. Krejt papritur u gjend përballë kolltukut të tij ministror. Tymoste nervoz e në duar xhironte një tufë me çelsa.
- Zotëri ju thash dhe njëherë që unë nuk merrem me kësi punësh.
- Po ç’ke ti? Gjithçka e kemi marrë ne parasysh. I ndajmë fifti-fifti dhe kjo punë mbaroi.
- Ju lutemi dilni nga zyra përpara se ti telefonoj policisë.
- Mos harro që ti na detyrohesh shumë. Falë nesh ti arrite deri në këto maja.
- Arrita këtu ku jam falë punës sime.
- Tregohuni i arsyeshëm. Kësaj shumé nuk i pështyhet përsipër. Po deshe, të ta sjell dhe një rumune? Bjonde, 18 vjeç, është p…,- befas ndali. Filloi të shkëpus një çelës nga tufa e çelësave që vërtiste në duar, vazhdoi, – Merre, është ai benci i zi i parkuar atje para vodafonit.
Ndërkohë, nervoz ai ishte ngritur prej kolltukut, kishte hapur derën dhe e priste në këmbë.
- Mu zhduk! Mos guxo më kurrë të vish këtu.
- Si të duash, mendohu njëherë, një tender më pak në këto kohra të qelbura, si kushton askujt asgjë. Ndërkohë që ti ke gjithçka për të fituar. Ta them si mik. Mendohu mirë, se ne kemi dhe metoda të tjera.

Në bujtinë shpërtheu një hare e madhe. Me sa duket njëri prej ekipeve sapo kishte shënuar. « Duhet të kthehem në shtëpi. Nuk dua t’i lë vetëm. ». Ktheu gotën me fund me buzët që i dridheshin.
- Mbaje kusurin.

Në rrugë të Kavajës, gjethet nuk lëviznin.
Një grumbull qensh lëkurëshqyer lëpinin plagët si pas një beteje. “A besojnë kafshët në Zot?”. Nxori telefonin dhe formoi 119. “Policia e Shtetit. Qëndra operative…”

Qetësi e madhe në lagje. Errët. Pallati ju duk si një lugat i frikshëm. Ngjiti shkallët që i deformoheshin. Ju deshën disa sekondra derisa të ngulte çelsin në bravë. Kthimet e njëpasnjëshme të çelësit sikur e thyen pak monotoninë e heshtjes së madhe. Hapi derën ngadalë.

Cdo shtëpi ka aromën e saj. E tija, shkëlqente nga lumturia dhe ndihte aromë lulesh të freskëta përherë. Nuk i ndjeu lulet kur hyri brenda. Këpucët plluquritën mbi diçka të rrjedhshme. Dy linja të kuqe të lëngshme shkonin paralel për nga dhoma e fëmijëve. « Ata flenë në këtë orë. Kanë bërë detyrat, kanë ngrënë darkë dhe shkojnë të shtrihen. Ne të dy ngjeshemi pranë njëri tjetrit dhe ndjekim një film. Ne s’kemi arritur asnjëherë të shohim një film sëbashku. Ti e di si përfundojmë sa herë që vëmë një film. Bëjmë dashuri deri natën vonë dhe gjumi na merr të dyve përqafueshëm».

Shenja këpucësh të baltosura thyenin trishtueshëm ëmbëlsinë e atyre pllakave ngjyrë qumështi. Shtyu lehtas derën e dhomës së tyre. Ata ishin atje të tre. Të shtrirë. Përtokë. Ajo, mbi fëmijët, me krahët e hapur si të kish’ dashur ti mbështillte në gjoksin e saj. Ata të ngjeshur pas saj, me sy të perënduar, dukeshin sikur flinin. U afrua fare ngadalë sikur të kish’ frikë mos i zgjonte. U shtri pranë trupave të ftohtë sikur të donte ti ngrohte a ndoshta të ngrohej. Mbylli sytë. Larg dëgjoheshin sirena.

 

NJE NATE

Pik-pik-pik

Vështroi përreth.

Bardhësi e pafundme.

Pik-pik-pik

“E sollën urgjencat mbrëmë. Bëmë ç’ishte e mundur. Tani gjithçka varet vetëm nga ai. Të shohim.”

*

Nuk shihte asgjë. I druhej ndonjë grope a ndonjë pellgu. Po kthehej në shtëpi. Ishte një terr pafund. Kishin ikur dritat, ndoshta prej kohësh, pasi nuk ndiheshin më as ato pëshpërimat e para të pas-ikjes. Kishte heshtje kudo. Parafabrikatet me satelitët e ngulur në çdo kat ngriheshin drejt qiellit si përbindsha të zinj me sy të bardhë. Njerëzit brenda tyre, të mbledhur grusht nga i ftohti, duhet të ngrysnin vetullat në terr, të mallkonin qeverinë, të mbanin vesh syshqyer në errësirë sikur të prisnin rikthimin e një shpirti. Të tjerë, porsi mushkonja që kërkojnë dritë, preferonin të dilnin, nën rrezëllimin e hënës përgjuese, ndiqnin qorrazi zhurmën e gjeneratorëve, pa ditur nga i shpinin këmbët : mjaft të kishtë dritë.

Jo larg hyrjes së ndërtesës, vuri re një hije. Nuk i vuri rëndësi, në fund të fundit dhe ai ishte një hije në këtë terr. Teksa bëri të ngjiste shkallët, ndjeu një therje në shpinë, një si të djegur, si një damkë të nxehtë. Rënkoi dhe paditur as vetë u gjend përtokë. Kërkoi me duar diçka pas kurrizit, nën tesha. Gishtërinjtë ju ngjyen në një lëng. E ndjeu menjëherë ngjyrën e tij, në dorë, në gishtërinj, në thonj, në lëkurë.

*

- Të pëlqen?  

- Ky është shumë i fortë, ç’ka, është paksa i rëndë, – I thashë unë.

Ajo buzëqeshi syëmblazi.

- Si parfum burrash ë?! Në fakt mua më pëlqejnë parfumet e burrave.

- Po vrisja mendjen si dreqin u boshatis aq shpejt parfumi që kisha.

Ajo qeshi.

- O mon amour, po nuk e kam përdorur unë,- tha ajo me buzët e ngjeshura mbi supin tim.

Më tërhoqi vëmendjen një shishe rozë në formë zemre a molle.

- E bukur shishja.

- Unë s’ndjej më gjë, por po e provoj.

Aroma e tij u përhap më shpejt seç e mendoja e më mbështolli të gjithin. Aromë e ëmbël, e butë, sensuale.  

I bëra “po” me kokë.

- Po blej këtë atëherë. Dhe mua ky më pëlqen,- tha ajo.  

*

Shtrati iu duk tepër i madh. U kthye në krahun tjetër. Nuk e gjeti. Ndezi abazhurin e kuq mbi komodinë dhe mbajti frymën një çast. U ngrit. Ajri i ftohtë iu ngjit pas trupit. Mbathi pantoflat duke vështruar orën elektronike mbi komodinë : 02h 03 am. Dëgjoi ca pëshpërima që vinin prej sallonit. Ngjeshi butësisht veshin pas derës, dëgjoi zërin e saj « e di e di…po ç’të bëj unë ?…jo të lutem, këtë s’mundem ta bëj…» shtyu ngadalë derën. U gjend përballë saj. Ajo gjysmë e zhveshur shtrëngonte në dorë e trembur telefonin.

-Çfarë ka ?

Ajo e uli receptorin pa i ulur sytë.

-Asgjë, asgjë…është…babai, është pa qejf, – u ngrit dhe u kthye për në shtrat.

*

Pik-pik-pik

I ndjente qepallat e rënda, goja i ishte rreshkur prej ajrit të thatë të dhomës.

Pik-pik-pik

U përpoq të gëlltitej, por ai tub i mallkuar që shkonte në grykë, s’e lejoi as të hapte, as të mbyllte gojën.

Pik-pik-pik

Përqëndroi të gjithë forcat e me mijëra mundime ia arriti të lëviz gishtin tregues.

* 

Mbështeti pëllëmbët në pllakat e thyera të hyrjes së ndërtesës, mbështeti dhe faqet në to, u zhgarravit ngadalshëm derisa mundi të kthej kokën pas. Hija qëndronte aty mbi të, e palëvizshme. Nën refleksin e prozhektorit të hënës, shqoi një siluetë të lartë që dridhej frikshëm, diçka belbëzonte, shtrëngonte në duar diçka të hollë, të lëmuar. Vështrimi iu tret, sytë iu errën ngadalë, iu rrëzuan. Përmes qerpikëve dalloi disa metra me tutje, një tjetër hije që afrohej ngadalë, me hapa të lehtë, të ftohtë. Dy hijet diç pëshpërisnin, por e kishte të pamundur të kuptonte një fjalë. I përpirë brenda errësirës, fare ngadalë, shkoi dorën mbi plagën që gjakonte, kur befas, ngriu: një aromë e ëmbël, e butë, sensuale, ja paralizoi të gjithë qënien.

……..

dite gri
puthjet jane gjethet qe vyshken rreth e perqark trungut,
deget e zhveshura si duar te zgjatura presin nje shtrengim
ti me shenon me nje rreth dhe nje shigjete ne sistemin tend te vlerave
nje me shume e nje me pak
kjo peme e vdekur gjenealogjike
eshte gri
si te gjitha orgazmat e dashnoreve te tu
si kjo poezi e paforme dhe e humbur
qe derdhet brenda ne seksin tend
gri
gri si gra
gri
gra si gri
une mbjell mbi buzen tende artin tim
dhe gabimisht mendoj qe kjo te ben te lumtur
si nje dashuri pa kushte
si vena te tejposhtme te ngopura ne gjak
dashuri si gri
kur qielli te rendon ne bark
kafshon buzet per te shuar epshin
por fryma e saj te mungon
ndjen ftohte dhe merzi
merzi si gri
gri si gri

Mësuesi

Më kujtohet si sot. Atë njeri s’do ta harroj kurrë. U tregua mjaft mirënjohës ndaj meje. Vendosa që atë ditë ta ktheja në shtëpi më herët se zakonisht. Ai u habit nga ky vendim. Por megjithatë kishte nevojë për pushim. I hipi sërisht biçikletës dhe i dha pedaleve. Gomat e biçikletës të rreshkura prej vapës thellonin në pluhurin e trashë që vishte rrugën. E ndoqja me sy kur në hyrje të fshatit, ai mori ngadalë kthesën drejt gardhit të shtëpisë. Flaku tutje shkujdesshëm cigaren e kopsitur në buzë, zbriti vrullshëm, bëri disa hapa, shtyu lesën me kallama dhe çau, përmes rrugicës së rënduar prej fiqve të lashtë, drejt shtëpisë së tij tullakuqe. Mbështeti biçikletën pranë kovureve të rreshtuara anës murit, ngjiti shkallët e betonta dhe shtyu derën e shtëpisë.
Ajo që prisja ndodhi. Por porsi ju, nuk dëshiroj të di çfarë i panë sytë në atë moment, ndaj nuk hyra brenda. Me siguri diçka tepër e rëndë duhet të kishte ndodhur. Ai doli sakaq rrëmbyeshëm, vrapoi si i marrë drej ugarëve me frymëmarrjen që i shkulte zemrën vendit. Aviti krahun poshtë mullarit dhe tërhoqi që poshtë pushkën e fryrë në graso e të mbështjellë me gazeta të vjetra « Shekulli ». Sakaq shumë metra më tutje, pas shpinës së tij, një mashkull tek të dyzetat brofi prej shtëpisë dhe ja dha me të katra për nga xhadea. Ja dëgjoi hapat, e pa tjetrin tek ja mbathte këmishëzbërthyer, e shau nëpër dhëmbë, e shau nga nëna, nguli karikatorin dhe me një vendosmëri të pazakontë për një mësues mori për nga shtëpia.
E kisha vendosur të mos hyja në atë shtëpi dhe ju betohem që nuk kam parë gjë, por atë që pasoi e dëgjuan të gjithë : Një krismë !, ndërsa zërin e saj përgjërues, zor tua ketë kapur veshi. Nuk vonoi, kur fshati, pas heshtjes mizore që pason një krismë, mbathi opingat dhe doli në rrugë. Inspektorin e zonës që ngrinte pluhur mbi një motorrino të zhurmshëm, e njohën të gjithë prej së largu, për shkak të shkëlqimit nën çerepin e diellit të kokës së tij tullace të skuqur, të rrjepur dhe me një plagë të mbyllur, por të dukshme afër ballit.
I zbriti motorrinos plot pompozitet duke ngritur pantallonat e duke rregulluar rripin. Nxori plot krenari Nokian e re që ca kalimtarë që ktheheshin nga Greqia ja kishin dhuruar, sipas tij, tek ura xha Lazit. Bërtiti në telefon për disa minuta dhe sinqerisht, jo vetëm ata që kishin dalë në rrugë të madhe, por as unë nuk kuptova asnjë prej atyre fjalëve që tha. Disa kohë pas telefonatës, u dukën në hyrje të fshatit furgonat e parë të policisë. Kishin maska. Një maskë pinte cigare në dritaren e hapur. Në qiell një helikopter blu bënte varavinga.
Të armatosur gjer në dhëmbë, pasi u siguruan nga të tjerët që krisma kishte ardhur nga shtëpia e mësuesit, ata filluan rrethimin. Shefi me ca të graduar të tjerë u rreshtuan pas një fiku degëngarkuar prej frutit të ëmbël. Shefi u hodh përpjetë krahëngritur, sqetulldjersitur për të kapur një degë: I rrotulloi në gojë nja dy kokrra.
- Ma jep megafonin, – tha shefi.
- Je i rrethuar, dorëzohu…”.
Thellë nga shtëpia vinin ca të thyera porcelani.
- Mos na detyro të përdorim dhunën, – shefi ja vuri syrin një kokrre të plotë që lëngështonte atje lart ndër degë. I erdhi për të qeshur: mediave këtë operacion mund t’ja servirte si “operacioni fiku”. Krruajti barkun I vetëkënaqur për gjetjen e tij dhe vuri megafonin në ON sërish.
Monologu i shefit zgjati disa minuta, por nga fytyra e tij dukej që I bënte ato thirrje me padëshirën më të madhe, dukej qartazi që ishte diçka e mërzitshme për të, ai ja përsëriste shpesh kolegëve “plum’i i zgjidh muhabetet”, nuk ishte burrë llafesh, ai ishte burrë, burrë principesh.
U kthye nga të tjerët dhe i bezdisur në kulm I tha:
- S’kemi ç’ti bëjmë. Nisni sulmin.
Operacioni nuk zgjati shumë. Pasi shembën derën kryesore, ata u turrën brenda me kallasha dhe qen kufiri, britma dhe lehje, disa të shtëna.
- Po ku mutin shkoi ky? – u tha shefi djemve kur këta i thanë që brenda s’kishte asnjëri. Unë qesha.
Në fshat, gratë ishin mbledhur tek çezma. Kishin rreshtuar kusitë njëra pas tjetrës duke pritur ujin që duhet  të vinte nga larg. Flisnin pa rradhë.
-Ç’ja bëri mirë kurvës.
- Ai është burrë.
- E kishte hak kurva.
- Hë kurva.
- Tamam burrë.
- Kurva.
- Burrë.
Ai e pa helikopterin që rrinte pezull mbi çatinë e tij të papërfunduar. Nuk arrinte ende ta besonte si I kishte shpëtuar atij rrethimi. Ju duk vërtet e pamundur, por ç’rëndësi kishte, nuk ishte koha për të menduar për këtë tani. Duhet t’ja mbathte sa më parë që aty. Hodhi pushkën në një ferrë dhe ja dha vrapit drejt kanalit të madh. Më kujtohet si tani, kur, në një çast, ai u ndal. Mori frymë thellë, ngriti kokën i pasigurtë drejt qiellit dhe më tha:
- Faleminderit autor.