Kishte kohë aty. Po bëhej vonë dhe ajo mendoi të kthehej në shtëpi. Eci përgjatë kanalit të madh. Diçka iu kujtua, po mendjen e kishte gjetkë. Këmbët e zbathura ngjeshnin pluhurin e rrugës pa lënë gjurmë. Nuk i ndiente as gjembat, që shtypeshin nën hapat e saj. Përpara shtëpisë, së largu, pa xhaxhanë tek mbyllte lesën dhe largohej me biçikletën e tij. Deshi t’i thërriste, por iu duk e kotë, pasi ai nuk do të mund ta dëgjonte.
- Hë moj çupa e Arianit, nga ishe? – i foli një zë që përtej gardhit. Ishte Leksi, fqinji.
Ajo u habit prej pyetjes së tij; ai e njihte mirë atë dhe babanë e saj. Ç’ishte kjo pyetje?!
- Unë jam e bij’e Vasilit. – I tha atij duke buzëqeshur. Por nuk ishte buzëqeshja e saj. Vazhdoi rrugën.
X
Vasili ngriti çerepin me kujdes. Buka ende nuk ishte pjekur. E preku me gishtërinj; ishte e butë. Rreth e qark tepsisë, brumi kishte rrjedhur, ishte djegur dhe tharë. E luajti prushin me një dru; u ngrit me duart në kryqe dhe vështroi nga dritarja. Doli. Në bahçe, trëndafilët shkëlqenin me aromën e tyre. Kush i kishte mbjellë ata trëndafila? Ishin rritur të egër e kishin çuar gonxhe të plota aty pranë pusit. E këputi një dhe e vuri në xhep të këmishës. U ul mbi një kopaçe dhe drodhi një cigare.
Ajo ishte vajza e tij e vetme; drita e syve, që kur e shoqja, Kalia, i kishte lënë. “Bëj kujdes për vajzën. Gjeji një nënë të mirë, Vasil. Të rritet e bukur vajza…” – i kish thënë duke i shtrënguar duart me lot në sy përpara se të shkonte në atë botë. Po ai kurrë nuk pranoi të merrte një tjetër. Kishte bërë gjithçka që të voglës të mos i mungonte gjë. Ajo tashmë nuk ishte fëmijë, kishte hedhur shtat, I ngjante së ëmës, e bukur, e dashur, punëtore, i vinte duarsh për gjithçka dhe vajza po rritej, kishte ardhur koha të gjente dikë e të martohej. Ia kishin kërkuar në Durrës, por ai nuk donte që ajo t’i shkonte aq larg.
X
Ai kishte pak ditë që ishte kthyer nga Greqia. Kur autobusi u ndal në xhade, për pak nuk e njohu fshatin. Sa kishte ndryshuar! Por dhe ai kishte ndryshuar. Koha ndryshon gjithcka. Iu drejtua rrugicës që merrte për nga fshati: ja shtëpia e Thomait, mbuluar nga hardhitë; kishte vënë tjegulla të reja Thomai. Pak më tutje, traktori i Rakos, ashtu gjithë ndryshk, që po përpinte një ferrë e disa hapa më tutje, pranë çezmës, pa atë për herë të parë. Ndjeu diçka ta shtrëngonte në gjoks. Ishte femra më e bukur që i kishin sytë ndonjëherë. Ajo ngriti sytë vetëm kur ai kaloi fare pranë saj. Shikimi i tij e bëri të skuqej.
X
Ajo mori shtegun drejt shtëpisë. Mendoi me vete përse Leksi i kishte bërë atë pyetje të çuditshme si “çup’e Arianit”. Ndër zallët e bardhë që babai kishte shtruar në rrugicë, hithrat kishin ngritur kokë. Duheshin shkulur. Kur mbërriti tek pusi, pa babanë që tymoste një cigare ulur mbi një kopaçe.
X
Që prej ditës kur ai e pa atë për herë të parë, dashuria për të ishte rritur dita ditës, derisa i kishte dalë në rrugë dhe ia kishte thënë se ç’ndjente për të. Por ajo s’kishte ndaluar. Atëherë ai kishte këputur një trëndafil dhe kishte rendur pas saj si i çmendur. Kur e ndali sërish me atë trëndafil në dorë, duke I thënë që ajo ishte gruaja e derës së tij, asaj i shkoi një buzëqeshje në buzë. Trëndafilin ia mori, po atij nuk tha asnjë fjalë.
X
Tymosi dy tri herë, por duhani iu duk i fortë.IJu kujtua ajo ditë kur Sanija erdhi të merrte ujë në pus.
- Vasil, ku e ke vajzën?
- Ka shkuar deri tek vëllai im.
- Hap sytë Vasil, se ka moshë të vështirë ajo tani………….
Ai u afrua pranë saj dhe e vështroi në sy.
- …Ka filluar e se ç’bën ca marifete ajo me të birin e Kolit, atij që erdhi nga Greqia. Si kujton ti, ku i gjeti lekët ai që bëri shtëpinë e re?! Unë ta dua si gocën time; shih Vasil, se ta rrëmben i biri botës e ta nxjerr gocën në rrugë.
Atij ju tha goja. Djersët e mbytën dhe iu desh të hapte pakëz këmishën. Hodhi ca ujë të ftohtë në qafë. I erdhi turp, i erdhi keq, i erdhi ndoht. Hyri në shtëpi. Kapi një sëpatë. “Po s’ma merr njeri vajzën mua!” tha me vete.
X
Ajo u kthye vonë në shtëpi. Ai sapo ishte kthyer nga ugarët. E kishte kërkuar më kot. Kur e pa, pa e ditur pse, shkoi e i hoqi një pëllëmbë në faqe.
“Ku ishe? Ku? Nga brodhe? Si s’të vjen turp; gjithë fshati e di dhe mua më gënjen”.
Ajo, kokëulur, faqeskuqur, shpupurisur, u ndje fajtore. U ndje fajtore, prandaj qau.
“Kurrë s’do ta marrësh atë maskara!”, i tha ai e desh ia kërciti dhe një tjetër. Por dorën e uli dhe u largua duke shfryrë.
X
- Baba! –i thirri ajo me timbër të përqarë duke shkuar drejt tij, – u ktheva baba.
Po ai nuk i foli. Nxori çakmakun dhe ndezi cigaren e shuar.
- Dreq! S’është tharë mirë ky shejtan! – tha ai duke tërhequr ca fije duhan.
X
Kur nata ra, ata u takuan buzë kanalit të madh. Kallamishtet shkundeshin nga era. Ajo priste aty. Kishte shumë frikë. Dëgjoi hapa. Pa një hije që afrohej drejt saj. E njohu, ishte ai. U ngrit vetëtimthi dhe rendi drejt tij. Iu hodh në qafë. E puthi.
- Këtë çantën do ta mbash ti. Do të na duhen për rrugës, – iu drejtua ai duke ia zgjatur në errësirë.
- Arian, unë nuk do të vij. Babai nuk do. S’mund ta lë vetëm. Unë të dua, por jo kështu.
- Ç’flet moj?! Ti më premtove! Më dhe fjalën!
- Nuk vij!
Ajo vrapoi tutje në errësirë dhe terri e përpiu. Kur u afrua pranë shtëpisë, qetësia kishte mbërthyer gjithçka. Përgjoi hapat ngadalë për të mos bërë zhurmë.
- Ku ishe?- një zë i shpoi tejpërtej kraharorin. Zëri nuk ishte i tij. Babai kishte zë më të ëmbël, më njerëzor, më burrëror. Ai që dëgjoi ishte një zë i dobët, egërsisht i vogël. Fytyra ishte po ajo. Në dritëzën e hënës, sytë e babait ndriçuan. Iu duk më plak.
Ajo nuk foli. Ose ndoshta nuk pati kohë të thoshte asgjë…Ai e tërhoqi zvarrë dhe më pas e groposi në bahçe.
X
Mbi kopaçe, tymoste dhe mendonte për të. Tani ndihej vetëm, tërësisht vetëm. Ajo kishte qenë shpirti, shpresa, jeta e tij.
« Baba, u ktheva baba. Përgjigju! Jam unë baba! » – i thosh ajo duke e përqafuar…
Cigarja digjej ngadalë poshtë syve të tij që perëndonin trishtueshëm përmes tymit. Në bahçe, trëndafilët kishin shpërthyer në lule.
4r3er
