Per ty

E paster, e paster

Dashuria jone

I dlire, i dlire

Cdo veshtrim

Ti hedh

Eshte perdhunim

Dhe ne zbresim

Te ngujuar ne skajet me te largeta

Brenda ketij ashensori

Zbresim dhe buzeqeshim

si femije te turpshem

qe mollezat u skuqen

femijet i hane shume mollet

mua me pelqen shume gjoksi yt

Dhe te zhvesh me sy

Qerpiket si duar te egra

Shqyejne intimitetin tend

Te penetroj me cdo shqise

Dhe kjo te eksiton 

Dhe kjo me eksiton

Zbresim, kemi pak kohe

Dicka per te thene?

Per te bere?

Per te menduar?

Dashuria jone e paster, e paster

Humbi

Ne katin zero

Kling.

ne pamundesi te jem i yti

Shkarravina te kohes

buzeqeshje qe buzekuqin

mbi lule qershie qe thone:

“Mos na braktisni”

kur era i shkul

i flak mbi trotuare

si prostituta te lagura,

transparente

(ajo sot martohet)

Ato jane me mijera

s’do te arrij dot kurre ti mbledh

te gjitha lulet e qershise.

Sigur Ros “Glósóli” (Glowing sun)

Now that you’re awake
Everything seems different
I look around
But there’s nothing at all

Put on my shoes, then I find that
She is still in her pyjamas
Then found in a dream
I’m hung by (an) anticlimax

She is with the sun
And it’s out here

But where are you…

Go on a journey
And roam the streets
Can’t see the way out
And so use the stars
She sits for eternity
And then climbs out

She’s the glowing sun
So come out

I awake from a nightmare
My heart is beating
Out of control…

I’ve become so used to this craziness
That it’s now compulsory

And here you are…

I’m feeling…

And here you are,
Glowing sun…

And here you are,
Glowing sun…

And here you are,
Glowing sun…

And here you are…

9oksor

Semurem prej faktit

Qe ende ushqehem

Pas serumit te shpreses

Qe ti me injekton pike pike

Dhe mbijetoj me vite me shekuj

Ne pritje mbi buzet e tua

Qe ato te mbyllen

E te me çajne ne dysh si gijotine

Buze gremines, tutje

Dhe Eiffel duket porsi morg

Pa vdekur

Ti s’mund te arratisesh

Prej kesaj bote

 

 

Fotomontazh by Ω

Pas mbremjes, mengjesi

Ja dhe kepucet e Rafaelit

Tek dremisin te shkujdesura mbi tavoline

Ku nje kapanon i tere patatinash

Gerrhet aromera erezash pikante.

 

Aparati i Stefanit kurveroi kaq shume mbreme,

Dore me dore, sy me sy,

Lengezoi nen shtypje mollezash

Gishterinjsh te pangopur

Te etur per te kapur kohen,

Buzeqeshjet plot dhembe,

Syte e dalldisur  te Charlottes

Dhe lotet e Lidjas

(E ndau me nje sms maskarai)

E ne fund dikush aparatin leshoi,

Si nje limon te shtrydhur

Thellesive te lekurta te kraheve te kolltukut.

 

Qetesi, qetesi, qetesi,

Flene shishet e flakura si te dehur te perhumbur

Kurse Lili kruspull, pertace, pandjere

Pergjumet mbi parvaz nen diell

E veshtroj heshturazi ca here

Laroshet maçoke tek mi ndjell

Qe larg prej çative i mjaullijne

Me ze te gricur ca serenata erotike

Po kete mengjes ajo s’do t’ia dij

As per kroketat magjike.

 

 Jashte ben kohe e bukur 

fryn nje fllad i lehte

Dhe koka me rendon…

Mea Culpa

Diell,

Digjme si shtrigan

Atje ne shesh te universit,

Lidhme koke e shpirt

Me tela me qerpike,

E duart keputmi

Me çarqe egersirash,

Me shuka flokesh, te bere lemsh

Mbyllma gojen,

Hidhme ne turra krahesh te prere

Ku zjarri flakeron tym e flake

Si gjuhe qe lepin klitorin e qiellit

E ndizet ne epsh prej shuarjes sime

Ndersa behem hi i papenduar  

O Diell

Digje mekatarin. 

Pasioni i lepurit te bardhe

Ne boten e cudirave

Je ti mbreteresha e zemrave

Me me nje mije e nje qind gjilpera

Te ngulura ne sy,

Deri ne retine zhyten te mallkuarat

Majemprehta, koka Hidré te mbira pafund

Pas shiu te mbrapshte.

Ne fron, atje, qendron ti e denje, por e ftohte,

Balle enjtur prej kurores gjembore 

E thepis gjarperinj te pafund currilash

Si lugeter qe luajne kukamçefti

Lugines se Syve

E piklojne horrorin qe s’mpikset

Brenda braves se ndryshkur te zemres

Ku shqyhen çelesa dashnoresh,

 Si mish kerpurdhash pika-kuqe.

Gezofi im i bardhe, i bardhe,  i rrjepur

I terur, i pajete, si zhguall i flakur,

Mbi thithkat e mprehta te akrepave te ores

Pret veç nje veshtrim tendin

Mbretereshe.

5 A.M.

Enderrat jane kenge

Te peshperitjeve

Te shiut te purpurt

Mbi buzet e tua

Te vdekura

Mbi gjethe qe luten

Ne trungje te shkulur

Si dhembe te kalbur

Prej krimbash gazmor

Kafkash perçmuese.

Une nuk te dua

Une nuk te dua,

princeshe e huaj,

bukurine pushtuese nuk e dua,

Asnjehere nuk te kam dashur

As kur te putha

Heren e pare

Une nuk te putha

Te kafshova,

Barbarisht sic ti me quan,

Une nuk te dua

E kuptova menjehere

Pas asaj puthjeje

qe ti zbarkove

Mbi brigjet e buzeve te mia,

Ato anije me gjakosen,

Me rrembeve

me maje te heshtes

diellin ne mburojen time

i lire jam e do te jem

dhe vetem nje vashez barbare

do te dua, me diellin e lire

qe kam ne gjoks e ne vena,

Une nuk te dua

princeshe e huaj,

ne keto brigje do te vdes,

por zbarkimin e puthjeve

te helmta do ta ndal

mbi kete rere te nxehte

qe thek shpirtin tim.

Dhe nuk me dhimbsesh

Pse ti vuan,

pse ti don dhe urren

mua, barbarin e lire,

TE duash dhe te urresh,

Kjo te ben te vuash,

Se une,

Une nuk te dua

dhe s’kam per te te dashur asnjehere.