lodger

Tre shoke (Pjesa 1/2)

Kur të gjithë flinin, thellë në orët e vona të qytetit të L., zhytur brenda jorganëve të ngrohtë, rrethuar krahësh dashuror, a mbledhur kruspull pas jastëkut, poshtë dritareve të ndërtesave, tre njerëz valëviteshin trotuarëve. Ata nuk ishin aq të rinj sa dukeshin, por nuk ishin dhe aq të vjetër sa për të refuzuar rrëketë e uiskit tek « Lord John », sherret me çunat e katedrales apo puthjet jokonvencionale të zonjushave gazmore në këndin e karaokes.

Atë ditë, paradite, diku rreth orës dhjetë, në buzë të lumit Vienë, në shtëpinë dykatëshe të prindërve, në ish dhomën e të vëllait, shtrirë me shpatullat mbështetur pas kokës së krevatit dopio, ku shumë kohë më parë i vëllai, kish konsumuar bashkë me disa të tjerë orgji shumëngjyrëeshe, Natani shënjonte me pistoletën e tij me plumbça ballin e lëmuar të një femre playboy në posterin ngjitur në mur. Një cast, fraza i ishte dukur tepër e gjatë, dhe ai ishte munduar ta redaktonte, por si përfundim, kishte nxjerrë celularin e tij dhe i kishte telefonuar Gzavierit që ai t’i telefononte Asariusit e ti thoshte që ai nuk kishte njeri në shtëpi, prindërit ishin nisur tek pleqtë në malet Ombazak, ndaj ishin të ftuar të vinin, por me kushtin që të sillnin një shishe secili. Ai kishte alkol në shtëpi, por ai nuk donte të prekte nga shishet e verës të të atit, një nga njerëzit më të pasur të qytetit, por në padijeninë e të tërëve, edhe një nga njerëzit më kurnac. Ai nuk fliste shpesh me të atin, ndërkohë që kishte një raport më të ngushtë me të ëmën. Për më tepër ajo e dinte që herë pas herë atij i pëlqente ta ndizte një. Ajo i kishte thënë të mos pinte më tepër se një paketë, madje paratë ja jepte ajo. Ai kishte dëgjuar sesi e ëma një ditë i tregonte të atit këtë punë, ai në fillim ishte nxehur, por më pas, kur ajo i kish thënë se ja blente ajo cigaret me qëllim që ai të mos përfundonte tek droga, ai kishte pohuar me kokë se ajo kishte të drejtë.

Gzavieri nuk kishte prindër. Atë e kishte rritur xhaxhai. Thonë që prindërit e tij ishin shuar në një aksident të tmerrshëm në autostradën A20 pak kohë pasi ai kishte lindur. Ky ishte versioni që Gzavieri na kishte thënë. Por, kishte zëra që thonin që prindërit e tij ishin ende gjallë, e diku në botë, bënin jetën e tyre të ndarë. Nga ku, Gzavi, nuk përtonte kurrë të thoshte me mburrje se « mua femrat më adhurojnë. E dini pse ? Se e dinë që jam bir kurve ! ». Kur Nat i telefonoi Gzavit, ai po shkulte ca tela bakri nga një grumbull plerash industriale para një uzine. Bakrin më pas ja shiste ca jevgjëve, por këta e paguanin shumë pak sesa do ta paguanin po ti conte tek pika e shkrirjes. Por ai ende s’kishte makinë për të shkuar deri atje. Ai s’kishte mundur kurrë të regjistrohej për të marrë patentën. Kushtonte jo pak dhe ai shpenzonte shumë. Madje paratë që xhaxhai i jepte cdo muaj nuk i dilnin as për dhjetë ditët e para. I harxhonte në hotele me femra, për alkol duke paguar shishe shampanje në diskoteka dhe për bar të cilin vdiste ta tymoste tek kabana e drunjtë para shtëpisë së Natit, aty pranë lumit.

Pas telefonatës së Natit, Gzavi i kishte telefonuar menjëherë Asariusit. Asariusi, vinte nga një shtet që askush s’ja kishte dëgjuar emrin më parë në qytet. Kur telefoni vibro në xhep të xhinsit, pikërisht në atë cast ai po shqiptonte shifrën “13”. Aq centim i kishin mbetur nga një natë më parë. E kishte urryer veten për shpenzimet që bënte. Bursa që merrte ishte krejt e pamjaftueshme, ndërkohë që jeta e tij sëfundmi ishte shthurrur tërësisht. S’kishte shumë kohë që ishte ndarë nga Sophy, dhe në dukje, ai I linte të gjithëve të mendonin se atij vërtet nuk I “rruhej” shumë, por në fakt ai ende e dontë atë. Në fakt jo tamam, nuk është se e donte, nuk e donte më, ai nuk e njihte më atë, ai donte atë që ajo kishte qenë kohë më parë, kur ata ishin të dy dhe zgërdhiheshin rrugëve të qytetit duke pirë Desperados.

“Merr një shishe c’të mundesh, Nati është vetëm sot në darkë”

“Mirë Gzav”.

Sapo mbylli telefonin, Asarius psherëtiu, dreqi e mori, sërish I duhet të tërhiqte para. Në 13h 1, Asarius tërhoqi 20 euro nga një automat i Credit Agricole jo larg apartit të tij. U nis direkt për në marketin Champions. 14 euro e ca një shishe vodla Absolut, import nga Suedia. “Kjo është më e mira!” tha me vete.

Dita shkoi sic shkonin ditët e tyre pa u ndjerë. Nati qëndroi shtrirë gjithë ditën duke qëlluar posterat e playboyt me pistoletën e tij me plumça, Gzavi grumbulloi ca kile bakër, Asariusi vështronte qiellin sikur të kërkonte prej tij një dorë që ta tërhiqte lart drejt lartësive.

Mbrëmje.

Një tavolinë.

Tre shishe.

Uiski, vodka, rum.

Një shishe.

Lëng frutash multivitaminal.

Dy cakmak.

Bar.

Këpucë.

Ata mbushën gotat plot e për plot dhe I kthyen me fund. Kështu bënë dhe me të dytat, dhe me të tretat. Gzavi drodhi ca bar. Tymosën. Nati ndezi playstationin. Fifa e fundit ishte fantastike. Loja konsistonte në një rregull të thjesht: ai që humbiste ndeshjen, do pinte me fund po aq gota sa numri i golave që kishte ngrënë.

Në mesnatë, ndeshja e fundit që ata luajtën, përfundoi 4 me 6 për Gjermaninë. Mbi tavolinë shishet shtriheshin gjerë e gjatë si kufoma. Vendosën të dilnin. Terr. Tek porta e madhe e Natit, u ndalën një cast pasi atij nuk i kujtohet më kodi i hapjes. Atëherë ata u zhdërvollën përmbi portë dhe u hodhën në krahun tjetër.

Ecen duke pirë gotat e fundit, të cilat pasi i mbaruan, i flakën në lumin Vienë. Me pas shkuan përkrah lumit në drejtim të katedralës që ngrihej magjishëm përmbi qytet. Errësirë totale.

Dicka me tutje, tek dyqani i Lilit, morën në të djathtë përmbi urën Shën Stefan dhe u drejtuan shkujdesshem për nga qyteti.

una musica brutal

flashnews from mr. Goldpotter

1. I’m spending precious time with uneventful happenings

2. Definitely the drama with miss Wilson is over. Why am I still speaking about her?

3. Reading (philosophy, sociology, books about conspiracy  and bible (yeah), Russian literature, fashion nd graphic designer magazines

4. Yesterday I discovered we are in November …

5. I’m listening to electro music, daft punk eSPACElly, but also Justice too, Parov Stelar, drum nd bass stuff, minimal house and tantra music. thats hot.

6.  Sol Lewitt’s work sucks

7. I found the origin of zero watching some barnett newman’s work

8. Thanks to good advices given by Elidor M., my sociological projeKt became clearer. so, I’m ready to face the New Man  made in Albanian PolitiK Bureau during communist era.

9. Intentionally left blank

10. Last night, I read an entire novel in my dream. It was a weird story, similar to “The story of the Eye” by George Bataille

11. Why people abuse and hate so much the word (or phenomena) “cliché”?   “Cliché” are funny nd sweet as “Quicksand” song by La Roux :p.

12. Get Up on yoUr fEet!!!! NOW!!!

13.  Can Game Theory predict when Iran will get the nuke bomb?

http://www.youtube.com/watch?v=THffKChJgVo&NR=1

A e keni lexuar “Murtajen” e Kamys?

Spektrat dhe Realja (Duke lexuar “Murtajen” e Kamys)

Ne nje qytet pa kohe me nje stine te caktuar, te gjallet presin normalisht rradhen per te vdekur, sipas menyres qe ata kane zgjedhur. Diku, ne nje dimension te nje qytetit, ne nje hapesire ku vdekjes nuk i behet vend, shfaqet ne rrethana te mistershme nje substance e pajete: Nje mi i ngordhur. Aparenca e flakur perpara syve te te gjitheve, tensionon situaten, tremb te gjallet. Edhe kur ajo paraqitet ne doza krej te paperfillshme, nderhyrja e pazakonte e vdekjes ne nje pakohe te sajen, s’mbjell tjeter gje veç horrorit. Spektri, jofrymori i ardhur nga nje tjeter bote, reale, e dhunshme, e nendheshme, se shfaquri ne nje bote te re, ridimensionohet ne te tashmen-e gjalle, te mbidheshmen, porsi nje humbje fatale, nderkohe qe ai eshte thjesht lajmetar i nje te vertete: perpara se te ishin te gjallet, e kunderta ka qene gjithmone aty.

Frymoret kane shpronesuar mungesen e tyre, e kane shporrur larg (poshte, thelle) hapesires ku ata frymemarrin, e kane shtyre per me vone, ne nje pakohe. Ne mungese te Jetes, Reales, teknikat e botes se mbidheshme imitojne funksione te Jetes dhe prodhojne spektra qe ti japin sens se tashmes-se gjalle. Prania e mosqenies e shfaqur ne trajtat e nje kafsheze tmerron. Miu, i ardhur nga nje tjeter bote, ne nje tjeter forme, behet lajmetari qe sjell hakmarrjen e Mosqenies se shpronesuar prej territorit te saj. Nuk ka jete, ka vetem fabrikime, imitime dhe fallcifikime qe i ngjasojne asaj. Hakmarrja eshte apokaliptike! Qytet shnderrohet ne nje holokaust. Kufomat behen pirg rrugeve. Shfarosja, kaq arkaike, vazhdon ne menyre sistematike dhe shkencore deri atehere, kur frymoret e mbijetuar, pranojne ekzistencen e mosqenies. Vetem atehere!vjen zgjidhja, normaliteti.

nina simone

 

POEMA E ZERIT TE LART

Dielli ndricon zbehte fytyrat e kthyera drejt tij
As nxehtesia e tij s’mund te shkrij ngricat e zemrave.
Ndonjehere as peruljet s’mjaftojne per falje,
puthadorat s’vlejne, mizoria nuk njeh kufi,
arketip qe mbartet si kryq mbi ndergjegjen njerezore,
ngjiten golgotat ,por kryqezimi s’ndodh
falja e mekateve shtyhet per nje dite tjeter.

Ju, Arber Shtembari, ju pyetet kur do te marr fund ky mund,
por a mundet te pergjigjet nje trup biologjik i ushqyer
lugesh korruptuese propagandistike
se kohes, se sistemit, se vleres,
goditjeve sizmike ne tru
sistematikisht,
prej kozmetikash reklamuese
ekranesh,
ky trup s’mundet,
strukture fatale,
vazhdimesi kockore,
qe i mbetet vec te sigurohet prej lyerjesh fasadash,
copezash zerash qe tregojne legjenda te mykura
ku dhe heronjte jane lodhur
se ngritur gura, se theruri mes tyre, se kthyeri se vdekuri
se mekuari femijesh te vdekur me kohe,
pershkrime kafkash hiperbolike mitike
Spektra!

Ah keto! Perse i kthehemi serish atyre viseve?
Cikli i kreshnikeve perseritet
Porsi nje cikel menstrual
I crregullt
Perndryshe,
nuk ka sesi te mos klithnim
perballe ketij karnavali karnivor
nderkohe qe qeshim budallepsjesh
kristaloidet tejshpojne qenien tone
ndihemi
porsi njerez te imet te dobet te lidhur si skllever
te humbur teresisht ne cmendurine e tyre
skizofrenike
ku reflektohet nje shoqeri e tere
nje hapesire e pafund
mendore
fundore
funderrinore
sinuset dhembin, rrudhat mpiksen
grushtat mblidhen
shenjestrat largohen
porsi silueta qe zgerdhihen
pasi mbollen
degradimin
kercenimin
dhe kercimin
paraqitjen
jashteqitjen
dhe shpirtin,
punen,
kalitjen
e nje trupi
te nje Uni
nje vetveteje
nje natyre
qe skulptohet ne vazhdimesi

Perse? Kjo fyerje
teresisht e dhuruar,
padashje,
fryrje kaq meskine,
por lehtesisht kaq e pranishme,
universalisht e pranueshme,
qw dhjam ndergjegjet ,
arsyen e ngaterron ,
shpirtin ekatranos,
trupin e gjymton ,
dashuria zhduket, miresia shkon, qetesia shqetesohet

O At!
c’eshte kjo shtepi te cmendurisht
qe kerkojne vec supe
te hidhet?
te marret lidhin te marret,
i ushqejne, i rritin, i zbukurojne
per ti vrare
duke i imituar
si vetvriten
nga Ne,
NE!
c’eshte kjo lajthitje zonje, kjo rrjedhje ju zoteri
me frikon buzeqeshja juaj e dhembezuar
verdhe.
Ju s’flisni
imitoni gurguritje kanalizimesh te zeza,
ku notojne gushkuq te shendetshem fishkellyes,
pa krahe,
pa sqep,
pa sklepa,
pa pende,
kendoni kenge qe s’mund ti degjoj,
delironi degesh qe s’mund t’ju ndjek,
por perpara se te rrezoheni,
sic u rrezuat dikur nga ai xhep
vaginal
e ju ishit me mijera
ne udhetimin vagonal o numra te damkosur
certifikatash te rreme
o kor i merzitshem funeber qw reciton
litani te frikshme antijete,
por,
ta dini se jete ka pasur
dhe para jush
dhe para jush

absurdi ne paroksizem,
shkencerisht na bindin ,
per fijen e flokut
qe ndan normalen
nga nje tjeter bote,
nje fije floku
qe ndan portrete byrosh
te fotografuara gjate seancash felacioni,
nga shprehi te ngrira ne ikonostase
te ngjyera zot kaq bukur nga pigmente lulesh te zhdukura.

Toke,
E heshtur
E ftohte
Si dashnore e merzitur
Flit!
Jane femijet e tu!
Femije te c’natyruar nga cdo ekzistence,
Qe ndjekin nje udheheqes qorrazi
Ai blasfemon, mashtron, skermit sklerozen e tij,
Qe mbahet ne kembe si mishra dhembesh,
Qe gjakosen ne te ngrene
Udheheqes pa udhe,
Qe mbjell
Mallkime,
Ankime,
Atakime,
I mediatizuar,
I robotizuar,
I filmuar,
Plejade polaroidesh
Qe digjen,
E femijet e tij te cmendur
E shuajne
Duke i permjere
Persiper.
Ti je kaq imperfekt ne syte e mi,
Ksilofon i cakorduar
Qe shter cdo fjale.

Ju pershendes,
Kam nevoje per paqe,
I lodhur se urryeri,
Midis tokes dhe qiellit,
Fjales dhe foljes,
Do te shkoj larg, lart, thelle,
Midis rreshtave te Kadarese
Agollit, Poradecit, Arapit, Camajt, Shkrelit, Podrimes
Derisa te behem shkronje e tyre……

Posthuman and hardwired

njerez te porcelante,
neper qytet,
e shkuara kaloi
porsi nje rinoceront

ne fleksin e syve qielli
gulc mbi pllakat si duar
te shtrira lypsi.

ditet shkojne
( sa here eshte shkruar ky varg ?)
ha diell,
pi hene,
fle pertoke.

dhe kur zgjohem,
zgjohem dashuruar
me vajzen e pare ulur shkalleve
Pallatit te Kultures

panjohur e marr duarsh,
e ngjitemi permbi qytet,
prane yjeve te flasim per Epiken e tyre,
prane yjeve te flasim per Epiken e tyre

Kaq transparent
sa ky trup
ti ske pare kurre!
si ta shpjegoj?
kaq i depertueshem,
kaq i vertete
me ty

pritje dialektike,
koha Antigone gishterinjsh
te pamjaftueshem,
kaq te perseritshem

te kisha me teper kohe,
por s’kam
te kisha me teper gishta,
por s’kam

si kur te mundja
te rrija zgjuar pafundesisht,
gjumi ky interval i humbur,
pafundesisht te zgjuar
duke bere dashuri

ajo flet permes metaforash
therret posterash per Majakovskin
prej Brazilit ku lianat
ne kaperthim me grafitet
ngjizin fe

simptomat jane te qarta
skuqje mollzash
marrje fryme
te ben te ndihesh keq
te ben te ndihesh mire
te ben te ndihesh dicka qe ti nuk je
zakonisht
ti s’don t’ja dish se c’bej me ty
dhe s’dua ta di c’te ndodh me mua

Ciklojme estetika fashiste te permbysura
riprodhojme beteja te Brigades se Pare
krijojme njerez te rinj
brenda parafabrikatesh
ndertesash te thikta kadareske
te ftohta kadavreske

te kujtohet kur pame Pasardhesin
Ne bllok spektri i tij
Ne bllok spektri i tij
Mikson ne lengje frutash,
Qiellzash dhe grash

Kabare histerike
Kuaj te cmendur
Qe duan te defrejne
Le te defrejme
Le te defrejme
Le te defrejme

I mbyll buzet e tua
Me dyll te kuq vulash te vjetra
Mbreterish te arratisur
As vdekja nuk heq paralele
Mbi swastikat e shndritshme
Te gjinjve te tu

S’kemi frike nga asgje
Ne kemi humbur
Ne jemi mundur
Me kembe ne toke
Ne prekemi nga cdo vale
Radioaktiviteti mitizues
Radioaktiviteti mitizues

dy poezi nga Janis Ricos

Maturi

Fjalet i ngjasojne mjaft gureve. Me ta mund te ngresh

Shtepi te qeta, me mobilje te bardha, shtreter te bardhe,

Mjafton te dal dikush per ti banuar, apo te pakten,

Te vij ti shoh perketej gardhit te kopshtit, atehere kur qelqet shkelqejne

Ne te kuq gjaku dhe nga ku, permbi kodra,

Bien kembanat e mbremjes. Vetem pak me pas

Litari i kembanes, leshohet, e godet krejt i vetem murin.

Léros, 12.XII.67.

Mjet shprehjeje

Ai s’donte me kurrgje, as fjalet, as zogjte qe ishin shnderruar

Ne parrulla apo simbole (e ketij fati gati asgje nuk i kish’ shpetuar)

Keshtu ai zgjodhi te mos hapte gojë,

Por te bënte, si memecet, ca gjeste te cuditshme

Te qete, te dykuptimte, te hidhur dhe paksa qesharak. Megjithese, edhe ato, disa vjet

Me vone, do te shnderroheshin ne parrulla.

12. XII. 67.

(perktheu nga frengjishtja A.Shtembari.)

My, self and I